Πόθεν η ονομασία Απία

Ελληνικά

Αφορμή για την μελέτη το αυτή (του 1937 με τελική επεξεργασία το 2014), υπήρξε η συμπεριφορά του Ηπειρώτη γυμνασιάρχη Χ. Σούλη, απέναντι στον μακαριστό, πρώην Μητροπολίτη, Αθηναγόρα, οι επιστημονικές μελέτες του οποίου αποτελούσαν εμπόδιο στην άρχουσα «πνευματική» φιλολογική κοινότητα της Ηπείρου και όχι μόνο. Τα έργα του δεν είχαν καμία αξία αφού ήταν «αιρετικός». Η ελευθερία της σκέψης του, το πάθος του και η αγάπη του για την αρχαία ελληνική γραμματεία ξεπερνούσε τα στενά εκκλησιαστικά όρια, αποτέλεσμα να καθαιρεθεί από Μητροπολίτης Παραμυθίας ως «αιρετικός» το 1933, γεγονός το οποίο ουδέποτε έχει αναφερθεί.

Απ’ τα χειρόγραφά του αντιγράφουμε σχετικά με τον εν λόγω γυμνασιάρχη. Προσεχώς με τον Γυμνασιάρχη, Χ. Σούλη, γράφει, ελπίζουμε να συναντηθούμε στο πεδίο των Ηπειρωτικών τοπωνυμιών, απέναντι των οποίων ασεβεί και αυτός, συνήθως θέλοντας αυτές Βλαχικές. Πρέπει να αναφερθεί ότι ο Αθηναγόρας, γνωρίζει ότι υπάρχουν εκατοντάδες γλωσσικά ιδιώματα, αλλά θεωρεί ότι όλα προέρχονται από τον ίδιο κορμός που την ονομάζει Πρωτοελληνική. Προωθεί την ένωση των Ελλήνων διά μέσου της γλώσσας και όχι τη διάσπαση.  

Στην παρούσα Μελέτη θα ασχοληθούμε με μία λέξη ελληνικώτατη, προελληνική μάλιστα, συνεπώς Ηπειρωτική, την οποίαν θεωρεί (ο Χ. Σούλης) ως Βλάχικη. Στην Ελλάδα και κυρίως στην Ήπειρο μιλιούνται διάφορες διάλεκτοι που ονομάζονται «συνθηματικές», όπως τα «Κονδαρίτικα», «Αλειφυάτικα», «Μποκουραίϊκα»,[56] «Ντόρτικα», «Κομπογιαννίτικα», «Σωπικιώτικα», ή «Βαγενάδικα», πιθανώς και κάποιες άλλες. Ο κ. Σούλης ασχολήθηκε κατ’ αρχάς με τα «Μπουκουραίϊκα», συνθηματική γλώσσα των ραφτάδων των Τζουμέρκων, παραθέτοντας λεξιλόγιο από 300 συνθηματικές σύμφωνα με αυτόν λέξεις, τις περισσότερες από τις οποίες θεωρεί Βλάχικες.

 Από τον κ. Σούλη, Ηπειρώτη Καθηγητή και Γυμνασιάρχη, έχουμε περισσότερες αξιώσεις, όταν πρόκειται για λέξεις Ηπειρωτικές. Ίσως κάποια μέρα εξετάσουμε λεπτομερώς όλες τις Βλάχικες λέξεις του, αποδεικνύοντάς τες ελληνικώτατες. Προς το παρόν αρκούμαστε σε μία μόνο, που έχει άμεση σχέση με την προηγούμενη Μελέτη. Ούτε οι λέξεις του κ. Σούλη είναι Βλάχικες, ούτε οι τοπωνυμίες του κ. Μέρτζιου (θα τον συναντήσουμε, μετ’ ου πολύ χρόνου, στα άρθρα «Βόδα» και «Βιρός») είναι Σλαβικές. Όλες ανεξαιρέτως είναι Ελληνικές, Ηπειρωτικές.

Και είναι τόσο συγκινητικό για τον εμβριθή μελετητή, έπειτα από δεκάδες χιλιάδες χρόνια, να ανακαλύπτει και να παρουσιάζει λέξεις οι οποίες κατά τον Όμηρο ανήκουν στην γλώσσα των θεών, διότι έτσι αποκαλεί ο Όμηρος την προ αυτού Ελληνική ή Ηπειρωτική γλώσσα: «γλώσσαν των θεών», η οποία υπήρξε η μητέρα όλων των γλωσσών του αρχαίου κόσμου, όπως εξακολουθούμε να αποδεικνύουμε με τις συνεχιζόμενες Μελέτες μας «Φως από τα βάθη των αιώνων». (και αυτές οι γλωσσολογικές μελέτες θα δημοσιοποιηθούν απ’ την Ελληνοπαιδεία).

Η γλώσσα αυτή φαινομενικά περιήλθε σε αχρηστία, στην πραγματικότητα όμως υπάρχει (καθώς θα αποδείξουμε για την λέξη Βοδά, Βορίνα που νομιζόταν Σλαβική. Είναι η επόμενη ανάρτηση), είμαστε δε σε θέση να παρουσιάσουμε πλήθος τέτοιων λέξεων, οι οποίες ντύθηκαν με μεταξένια περιβολή, ενώ στην ουσία είναι πανάρχαιες. Αυτό, δυστυχώς, δεν έχει ακόμα γίνει κατανοητό, για τον λόγο αυτόν όλοι διεκδικούν την μητρότητα της γλώσσας μας, ακόμα και αυτοί οι Σλάβοι, οι Βλάχοι, οι Τούρκοι και οι Ατσίγγανοι.

Ο αείμνηστος Ηπειρώτης Καθηγητής Δημ. Σάρρος, γράφοντας για τις συνθηματικές γλώσσες της Ηπείρου,[57] Μακεδονίας και Θράκης, λέει τα εξής:

«Συνθηματικές ή μυστικές γλώσσες μνημονεύονται από τα πανάρχαια χρόνια. Τέτοιες, όπως είναι γνωστό, είχαν σε χρήση οι μύστες στα Ελευσίνια μυστήρια, οι Ορφικοί, οι Πυθαγόρειοι και άλλοι φιλόσοφοι, σοφιστές και ηγεμόνες, παραπέμποντας στους Δειπνοσοφιστές του Αθηναίου».

Δεν γνωρίζουμε ποιες συνθηματικές γλώσσες είχαν οι φιλόσοφοι, οι σοφιστές και ηγεμόνες, είναι βέβαιον όμως ότι οι Μύστες των Ελευσινίων μυστηρίων δεν είχαν συνθηματική γλώσσα. Οι Ιεροφάντες της Ελευσίνας, οι υποφήτες της Δωδώνης, οι ιερείς των Δελφών και όλων των Μαντείων και Ναών της Ελλάδας, ναι, είχαν ιδιαίτερη ιερή γλώσσα για τις προσευχές τους, αλλά η γλώσσα αυτή, όπως έχουμε ήδη γράψει,[58] ήταν η προγονική γλώσσα μας, η προομηρική, η οποία με την απαρχαίωσή της απέβη ιερή γλώσσα των προσευχών, γλώσσα των θεών, οι ιερώτερες λέξεις της οποίας ήταν οι ταυτοσήμαντες Βέδυ, Ζάπς, Κόγξ, Όμ, Πάξ, και που όλες αναφέρονται στον Όμβρον (βροχή), την θάλασσα, το νερό, τον χρυσό. (Όλοι έχουμε γίνει αποδέκτες διαφόρων μελετών για τη λέξη Κογξ, που αντί να μας διαφωτίζουν συσκότισαν ακόμα περισσότερο, την ήδη υπάρχουσα άγνοια).

Την γλώσσα αυτή διατήρησαν και όλοι οι Ελληνικοί εκείνοι λαοί που διαβιούσαν μακριά από τον νέο πολιτισμό και που χαρακτηρίζονταν από τους εξελιχθέντες Έλληνες ως βάρβαροι. Η γλώσσα αυτή διατηρήθηκε, ιδίως στις άπειρες τοπωνυμίες, «αναλλοίωτες», τις οποίες οι σοφοί και οι άσοφοι, μη δυνάμενοι να εξηγήσουν, τις βάπτισαν ξενικές, όπως εξακολουθούν ακόμη να τις θεωρούν οι κ. Μέρτζιος, Σούλης και Συντροφία.

Από τον γλωσσικό κατακλυσμό που κάλυψε το ελληνικό έδαφος με την λάσπη αιώνων, μπορούμε ακόμα να ανασύρουμε, όπως ανασύρονται από τον βυθό της θάλασσας τόσα αριστουργήματα τέχνης θαμμένα για αιώνες, πλήθος λέξεων της πρωτόγονης και αρχαϊκώτατης ελληνικής γλώσσας, μία από τις οποίες είναι και η λέξη «άπα», που σημαίνει νερό, την οποία ο Νερουλός κ. Σούλης, γιατί αυτό δηλώνει το όνομά του, θέλει Βλάχικη, ενώ αμέσως μετά στο Λεξιλόγιό του γράφει παρόμοια λέξη των Μπουκουραίϊκων, την απολόγα, την οποίαν εξηγεί ως βρύση, μη θεωρώντας την Βλάχικη.

Ο κύριος καθηγητής είχε την δυνατότητα την λέξη άπα, την οποία δεν απαντά στα Ελληνικά λεξικά, να την γράψει ως Σανσκριτική τουλάχιστον, διότι στην γλώσσα αυτή το νερό λέγεται άπα, ακολουθώντας και αυτός τους άλλους Σοφούς, οι οποίοι κακώς νομίζουν ότι η Ελληνική είναι απότοκος ή αδελφή της Σανσκριτικής. Αλλά όχι· αυτός την θέλει Βλάχικη. Γιατί όμως; Μήπως η Ελληνική γλώσσα προήλθε από την Βλάχικη; Αλλά η γλώσσα των Βλάχων είναι χθεσινή, ενώ η Ελληνική είναι προαιώνια. Για να έχουν όμως οι Βλάχοι την λέξη αυτήν, έπρεπε να σκεφτεί ότι είναι Ελληνική, διότι και οι Βλάχοι από τους Έλληνες πήραν αρχικά την γλώσσα, και να την αναζητήσει στην Ελληνική γλώσσα, τόσο αυτή όσο και τις άλλες, τις οποίας κακώς νομίζει Βλάχικες.

Αν και η λέξη «άπα» ως λέξη που δηλώνει το νερό δεν απαντάται στα Λεξικά, άρα δεν είναι σε κοινή χρήση στην γλώσσα των Ελλήνων συγγραφέων, εν τούτοις παρουσιάζεται σε σύνθεση σε ολόκληρη σειρά λέξεων. Θα μπορούσαμε να τις αναγράψουμε, αλλά δεν είναι του παρόντος.

Ο κ. Σούλης ασχολήθηκε με τις τοπωνυμίες και μάλιστα της πατρίδας του «Χουλιαράδες»· ο ανωτέρω ασχολείται και με την χωρογραφία της Ηπείρου και τους λαούς της, μη έχοντας λησμονήσει ούτε τους «Τσάμηδες», τους οποίους κακοποίησε. Έπρεπε λοιπόν να γνωρίζει ότι στην Ήπειρο υπήρχε ποταμός που καλείται Απιδανός· ότι και σήμερα ακόμα υπάρχει ποταμός Άψος· ότι η Ήπειρος και η από την Ήπειρο εποικισθείσα Πελοπόννησος λέγονταν Απία, ότι ο Άπις ήταν γιος του υδατώδους Φορωνέως Βορωνέως· και αυτός ήταν γιος του Ινάχου, που φέρεται ως ποταμός· ότι Άναπος καλείτο ποταμός των Συρακουσών, αρχικής αποικίας των Ηπειρωτών – Κερκυραίων – Παξηνών· ότι Άναπος ήταν ποταμός στην βόρειο Ήπειρο ή Ιλλυρία, που είναι ένα και το αυτό· ότι Άψίας λεγόταν ένας από τους ποταμούς της Σικελίας· ήταν δε η Σικελία η Μεγάλη Ελλάδα· ότι Απόνα λεγόταν πηγή στην Ιταλία· ότι Άπας λεγόταν ποταμός της Αιθιοπίας, αρχική δε Αιθιοπία είναι η Ήπειρος και τα Νησιά Κέρκυρας – Παξών· ότι Αψαράδες ήταν επίσημη οικογένεια Ηπειρωτική που είχε άμεση σχέση με το υγρό στοιχείο· ότι η Ήπειρος καλείτο κυρίως Άπειρος καθόλου τυχαία· ότι Απέρασις λέγεται ο εμετός και ότι το απερεύγομαι κυριολεκτείται επί ποταμού (εκβάλλω, χύνομαι)· ότι το νερό λέγεται άπλετον· ότι Αψόρρος καλείτο ο Ωκεανός, ενώ Αποστροφία και Απατουρία η Αφροδίτη, που γεννήθηκε από τον αφρό της θάλασσας· ότι απόρρους λέγεται η Κρήνη· ότι Απανά λεγόταν ποταμός της Παφλαγονίας· ότι Αποδοτία λέγεται η παρά τον ποταμό Μόρνο χώρα της Αιτωλίας, όπου και κατά την αρχαιότητα υπήρχε πόλη Καλλίπολις·[59] ότι, όπως μας πληροφόρησε ο φίλτατος γιατρός και Γερουσιαστής Π. Μπέμπης στην υβρισθείσαν «Τσαμουργιά», όπου ουδείς Βλαχόφωνος υπάρχει αλλά μόνο γνήσιοι Έλληνες κατοικούν από πάντα αναφέρει: άπα φωνάζουν τα μικρά παιδιά όταν ζητούν νερό.

Αλλά και ο Καθηγητής του Εθνικού Πανεπιστημίου, Αρχιμανδρίτης κ. Ευάγγελος Αντωνιάδης, Ηπειρώτης, μας βεβαίωσε και αυτός ότι στην πατρίδα του, επαρχία Κουρέντων Ιωαννίνων, τα μικρά παιδιά την ίδια λέξη άπα επαναλαμβάνουν όταν ζητούν νερό, την οποίαν θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει πανελλήνια.

Όλα αυτά αγνόησε ο κ. Σούλης θέλοντας το άπα βλάχικο, ενώ είναι λέξη Ελληνικώτατη και Ηπειρωτικώτατη όπως η Δων, η Μεσσαρέα και ο Μορέας· δυστυχώς εμείς οι Έλληνες υπήρξαμε πάντα κακοί διαχειριστές της πολύτιμης προγονικής κληρονομιάς, απεμπολώντας την λόγω αμάθειας και βδελυρής ραθυμίας.

Αποδείξαμε ότι η λέξη άπα είναι ελληνική, πρωτοελληνική μάλιστα, ως τέτοια δε, ήταν φυσικό να υιοθετηθεί και από τις άλλες αρχαίες γλώσσες, όσες προήλθαν από την ελληνική. Σανσκριτικά άπα λέγεται το νερό, Ζενδικά απ, άπας το νερό. Λατινικά Aqua. Γοτθικά ahva ο ποταμός, Αγγλικά Aha και Awa. Φιλανδικά Aht ή Ahto θεός των υδάτων, και Βανικός θεός Aha θεός των υδάτων. Aha το νερό, το Ελληνικό Ίναχος ο γιος του Ωκεανού και της Τηθύος. Πρωσικά ape το νερό. Αραβικά ab το νερό και επαρίη η υδροχόη.

Περσικά απ το νερό, απ-γαιρ η λίμνη, και επρ το νέφος. Apa ποταμός της Αμερικής, αλλά Απανά, όπως είπαμε, ποταμός της Παφλαγονίας. Σουμερικά Ε-Α ή Enki, κατά τον σοφό γλωσσολόγο κ. Θωμόπουλο, ο Θεός των υπόγειων υδάτων· asa, πλήρης ύδατος, υδρηλός, αγρός, λειμώνας· η άση των Ελλήνων· και άσιος ιλύς ποταμού· agam Σουμερικά λίμνη και agam ο μαστός της γυναίκας, ο πλήρης γάλακτος.

Abzu Σουμερικά βυθός της θάλασσας και abs βυθός· το ελληνικό άβυσσος· σε πολλές αρχαίες γλώσσες άππα λέγεται ο πατέρας και άμμα η μητέρα. [ας δούμε πως από την μητριαρχία περνάμε στην πατριαρχία. Άμμα η Μεγάλη θεά, Αμούν ηπειρωτικά ο Δίας]. Για το ότι αμφότερες οι λέξεις αναφέρονται στα ύδατα θα γράψουμε σε άλλη ευκαιρία· αβ το νερό αλλά και στην παιδική γλώσσα βούα το νερό. Βίας ποταμοί Μεσσήνης, Βοιβηίς λίμνη. Βίσα ή Πίσα πηγή στην Ήλιδα. Εύβοια, Βοιωτία για τον ίδιο λόγο για τον οποίο και η Βοιωτία λεγόταν και Αονία, τόπος υδάτων, bounim αλβανικά η πηγή· βούνομαι ελληνικά ελώδεις τόποι, βύω = γεμίζω· βωβά μεστά, Βουρίνη Πειρήνη πηγή.[60]

Σουμερικά « α » το ύδωρ, ναι αλλά και Ελληνικά « άα » συστήματα υδάτων κατά τον Ησύχιο. Ο Αώος ποταμός λεγόταν ταυτοσήμαντα Αίας· αβδία η θάλασσα. [Η ίδια ρίζα με την έννοια της θάλασσας, μετασχηματίζεται σε άνθρωπο, τον Άβδυρο, αλλά και πόλη Άβδυρα]. Αώοι θεοί των υδάτων. Άμοτον το Αιγαίο Πελαγος, άμη ο κάδος. Αμίς ουροδόχος. Αμάρα αρδευτικός οχετός. Απίλας ορμητικός χείμαρρος κοντά στον Πλαταμώνα που αναφέρεται από τον Πλίνιο. Απολογή στην Αμοργό συρροή πολλών υδάτων, η Ηπειρωτική απολέγα. Άπις αιγυπτιακά ο Νείλος ποταμός. Apophis ο όφις, seth ο θεός της τρικυμίας, αυτός που κρύβεται στις Νεφέλες.

Απεζάνες Μονή στην Μεσσαρέα Κρήτης. Αποδοτία χώρα της Αιτωλίας κοντά στον ποταμό Μόρνο και Απεραντία στην αριστερή όχθη του Αχελώου. Αποσελέμης ποταμός ή μάλλον χείμαρρος Κρήτης. Απούρε μέγας ποταμός της Βενεζουέλας. Απατουρία, αποίκια και απροβάθη τόπος πλήρης υδάτων στην υδατοβριθή Άνδρο.[61]

Οι Νύμφες θεαί των υδάτων λέγονταν Απαλαί, Αφανείς και Αυλιάδες. Σουμερικά  « αβ » η θάλασσα. Κελτικά abon το νερό, αλλά και Ελληνικά άπονον, αδάπανον το νερό, κατά τον Ησύχιο. Άπωτις άμπωτις η κυριολεκτικά αναφερομένη στα νερά. Απήμιος, Αόνιος ο Ζευς, ο Δευς. Ύης εκείνος που βρέχει, δεύω· χέω, βρέχω· άατον το νερό της Στυγός, αβλόη σπεύδε οι Μακεδόνες κατά τον Ησύχιο. Σουμερικά άβαλλα χύνεται νερό. Αχύνετον το νερό. Άπος Ναπος η πηγή κατά τον Ησύχιο. (Πόσες ιστορίες δεν έχουν γραφεί για τη μυθική χώρα Άβαλον, όπου ο μύθος οδηγεί τον Αρθούρο, στο νησί Ιώνα, στις μικρές (μέσα) Ευρίδες, δυτικά της Σκωτίας).

Αλλά ας επανέλθουμε. Απαλέτης στην Λέσβο και αλλού ο νερόμυλος που αλέθει το στάρι. Απαίσαον τοπωνυμία στην Αγιάσσο Μυτιλήνης πλήρης υδάτων. Απαίσαον και Αγιάσσος λέξεις ταυτοσήμαντες, υδατώδεις. Απαισσός ποταμός της Τρωάδας και πόλη, η Παισσός του Ομήρου. Appali στην Ιταλία και Appiola πόλη των Ουόλσκων, τόπος υδατώδης· και άουξα ποταμός. Απάμεια πόλη της υδατοβριθούς Βιθυνίας, και όλες οι άλλες πόλεις που φέρουν το όνομα αυτό. Απάνα ποταμάκι του Ευξείνου Πόντου. Απηδών ποταμός στην Αρκαδία, και οι Αρκάδες Απηδανείς ή Απηδανήες καλούνταν, ένεκα του ότι η χώρα λεγόταν Απία. Φρονούμε δε ότι και το δέντρο απηδέα έχει το όνομα αυτό επειδή είναι υδρόφιλο, και άπιον ο καρπός της λόγω της χυμώδους του· για τον ίδιο λόγο και οι απιδιές λέγονται μύρτα και μυρτίνη. Ασφαλώς το λεχθέν από τον Ίστρο στον Δειπνοσοφιστή του Αθηναίου: «εξής λέξω περί των παρακειμένων απίων· επεί απ’ αυτών η Πελοπόννησος Απία εκλήθη δια το επιδαψιλεύειν εν αυτή το φυτόν»,[62] δεν αληθεύει.

Η Αρκαδία αρχικά και η Πελοπόννησος έπειτα ονομάστηκε Απία, όπως είπαμε ήδη, λόγω των πολλών υδάτων της, όπως αποκλήθηκε η Μεσσηνία, η Καλαμάτα και όλες οι υδατοβριθείς χώρες. Και Αχαΐα στην Πελοπόννησο στην ίδια έννοια των υδάτων αναφέρεται· αναγράψαμε ήδη ότι η λέξη αχ όπως η άα σημαίνει το νερό στην ελληνική, και Αχαιοί επίσης κατά την ίδια έννοια στην Νήσο των Παξών, η οποία μαζί με την Κέρκυρα και την Ήπειρο αποτελεί τον ομηρικό κόσμο, υπάρχει πηγή Αχαΐου της οποίας το νερό είναι πάρα πολύ ελαφρύ και έχει ισχυρές θεραπευτικές ιδιότητες.[63]

Απ, αβ, αφ, είναι λέξεις που αναφέρονται στο νερό. Αφύσσω απαρύομαι, ανασύρω, αντλώ νερό, αφύη η υδατογενής μαρίδα, αφύστα κοτύλη, στάμνος και άφυσσα στους Ταραντίνους κατά τον Ησύχιο· αφυσμός απάντλησις υγρών, κατά τον Σουΐδα, αφυσγετίς η ιλύς χειμάρρου και ποταμού· Αφάλλη χωριό της Λέσβου στα βουνά Μαγγανά· Αφαρεύς γιος του Αιολίδου Περιήρους και της θυγατέρας του Περσέως Γοργοφόνης και σύζυγος της θυγατέρας βασιλέως Αρήνης. Αρήνη, Περιήρης, Περσεύς, λέξεις σχετιζόμενες με τα νερά και τον χρυσό. Αφέλλιος Φέλλιος ποταμός Λακωνίας στις Ραρές. Άφρυξος ποταμός Αρκαδίας και τόσες άλλες.

Η λέξη αφ αναφέρεται αρχικά στο νερό αλλά αναφέρεται και στον χρυσό. Αφροδίτη η Χρυσέη, κατά τον Όμηρο, αυτή που γεννήθηκε από τον αφρό – χρυσό της θάλασσας. Αφρική η χώρα του χρυσού. Άφρα στην Κέρκυρα για την χρυσή υπόσταση της Νήσου.[64] Άβρον κατ’ εξοχήν ο χρυσός, εξ ου θησαυρός, Λαύριο και τα παρόμοια. Λατινικά Aurum. Αφάνο κατά τον Ησύχιο χωριό της Δημητριάδος αναφερόμενο στα πολύτιμα μέταλλα. Αφείδης γιος του Αρκάδος και της Μετένειρας ή Χρυσοπελείας. Φθις επίθετο του κατεργαστή του χρυσού Ηφαίστου. (Σχετικά με την λέξη Φθία, θα ασχοληθούμε όταν φτάσουμε στον Όμηρο). Αφουσία νησίδα της Προποντίδας η και Οφιούσα καλούμενη, όπως δε άπειρες φορές αναγράψαμε, το φίδι ήταν συμβολική παράσταση όχι μόνο των υδάτων αλλά και του χρυσού. Βέβαια από την χρυσή λέξη αφ προέρχονται λέξεις όπως αφθονία, άφενος, αφνειός κ.ο.κ.

Και ρωτάμε πάλι τον Βλαχόπληκτο κ. Σούλη και όλους όσοι έχοντας αγνοήσει την πάτρια γλώσσα τους, ανατρέχουν στις άλλες γλώσσες, αρχαίες και νεώτερες, για να βρουν την αρχή της Ελληνικής γλώσσας: Οι τόσες Ελληνικώτατες – Ηπειρωτικώτατες αυτές λέξεις είναι Βλάχικες ή Τουρκικές, ή Εβραϊκές, ή διαβολικές επί τέλους;!!!

Ας μάθει λοιπόν, ας μάθουν όλοι, ότι όταν οι Έλληνες μιλούσαν αυτήν την πρωτοελληνική γλώσσα τους, όταν αυτοί είχαν αναπτύξει πολιτισμό, απαύγασμα του οποίου υπήρξε ο υπέροχος πολιτισμός τους κατά την ιστορική εποχή, οι λαοί της Γης ήταν ακόμη σε ημιαγρία κατάσταση.

Για τούτο και ο σοφός Malterban αποκάλεσε την Ελλάδα «Πάγκοινη πατρίδα της ανθρωπότητας, έξοχη πατρίδα της ανθρώπινης παίδευσης και σοφίας και αρετής».[65]

Όταν φθάσουμε στον σχολιασμό διαφόρων αρχαίων λαών, από γλωσσολογικής και θρησκειολογική πλευράς, θα διαπιστώσετε πως η ανωτέρω επισήμανση του Malterban, βάση των στοιχείων που μας παρέχει η αρχαιολογία, δεν είναι μιά φαντασίωση προγονολατρείας, αλλά η ιστορική πραγματικότητα.

Αυτά όμως ανήκουν στο χθες, αλλά υπάρχει και το σήμερα… ας αφήσουμε λοιπόν τις ρομαντικές αναπολήσεις, και ας σοβαρευτούμε. Σήμερα η ευκαιρία είναι μοναδική, ας αφήσουμε πίσω μας το χθες και ας κοιτάξουμε το αύριο. Καλή η υπερηφάνεια και ο σεβασμός στους προγόνους μας, αλλά η ζωή συνεχίζεται με πολύ γρήγορους ρυθμούς και πρέπει να επιταχύνουμε τα βήματά μας. Ας συμμαζέψουμε τη φαντασία μας και ας ξεκινήσουμε στρεφόμενοι στη εξωστρέφεια παράγοντας μέσα από νέες ιδέες αυτό που ο Έλληνας ήταν, είναι και θα είναι αξεπέραστος, στον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ. Είναι το τρενάκι που μπορεί να μας πάει σε πιο ζηλευτή θέση από αυτή που βρισκόμαστε σήμερα.    

Θα είμαστε πολύ ευτυχείς αν με αυτές τις Μελέτες μας μπορέσουμε να πείσουμε τους ημέτερους και εκτός συνόρων σοφούς, ότι το Ελληνικό Έθνος εδώ και χιλιάδες χρόνια, πρώτο αυτό εξορμώντας από την Ήπειρο και τα γύρω της Νησιά Κέρκυρα και Παξούς εκπολίτισε όλη την ανθρωπότητα, ο δε πολιτισμός των Αιγυπτίων, Βαβυλωνείων, Σουμερίων, Εβραίων και λοιπών, αρχικά είναι ο νησιωτικός, ο Ελληνικός, ο Ηπειρωτικός, ο Θρακικός πολιτισμός, και η Πρωτοελληνική γλώσσα, είναι η μητέρα των γλωσσών του Αρχαίου Κόσμου.

Ταύτα δε λέγω: «Ως εγών όπ’ άκουσα θεών αιειγενετάων», (όπως εγώ τα άκουσα από τους αιώνιους θεούς). Ιλιάς Η, 53.

 

Hellenicpaedia.gr / Γλωσσολογία / ©Κέντρο Συγκριτικής Γλωσσολογίας Ο ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ

 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

56 Ἠπειρωτικὰ Χρονικὰ, ἔτος τρίτον 1928, σελ. 310, 320.
57 Δελτίον τῆς Ἑλληνικῆς Λαογραφικῆς Ἑταιρίας, ἔτος 1923, τόμ, Ζʹ σελ. 521.
58 Φῶς ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων, Χάος = Θεός.
59 Ἀρχαιολογικὸν Δελτίον, ἔτος 6ον 1920-21, σ. 152
60 Φῶς ἀπὸ τὰ βάθη τῶν ὑδάτων, μελέτη πρώτη.
61 Δ. Δ. Πασχάλη, ἡ Ἄνδρος, τομ. Α´, σελ. 137. 152.
62 Ἀθήναιος 14, 650.
63 «Παξοὶ» Ἐφημερὶς Παξῶν ἔτος Δ, ἀριθ. φύλ. 210
64 «Φῶς ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων», μελέτη Δ´, Τὸ μὲγα μυστικὸν τῶν Παξῶν καὶ τῆς Ἑλλάδος ἐν γένει.
65 Malterban precis de la Géographie, τόμ. VI, σελ. 123.