Πωλητής ή Πολιτικός

Ελληνικά

Αρκετοί φίλοι με ρωτούν για την τρέχουσα κατάσταση που διέρχεται η χώρα μας. Πάντα αποφεύγω να συζητώ με ανοιχτή τη σκέψη μου, όχι γιατί δεν έχω σκέψη, αλλά… Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Η εκπαίδευσή μου ως κοινωνικό Ον από την πολιτεία, αν έλεγα ότι δεν έγινε ποτέ, θα με περάσατε για καθυστερημένο. Και όμως ομολογώ την αλήθεια, μια αλήθεια που όταν η μνήμη μου την προβάλει στην οθόνη του μυαλού μου, ρίχνω πέντε φάσκελα στον καθρέφτη των αναμνήσεών μου για να τον ξεματιάσω. Τι έχω άλλωστε να θυμηθώ; Πως αυτό που ακολουθούσα πιστά σαν εξέλιξη σήμερα διαπιστώνω ότι είναι η θηλιά στο λαιμό μου; Ότι αυτά που είχα σαν πρότυπα είναι οι αλυσίδες μου;

Σε όλα έχω πέσει έξω, ή μάλλον δεν είχα πέσει έξω, απλά δεν υπήρχα ούτε μέσα ούτε έξω, ήμουν ένα άβουλο –μη σκεπτόμενο– άτομο στα χέρια των επιτηδείων που εκμεταλλεύονταν την άγνοιά μου. Βρισκόμουν σε μεθυσμένη κατάσταση, που έβλεπα τα τρένα να περνούν χωρίς να γνωρίζω που πάνε ή από που έρχονται, πόσο μάλλον να σκεφτώ τι μεταφέρουν…

Ερώτησα ανθρώπους της καθημερινότητας, αυτό που ζείτε σήμερα είναι η πραγματικότητα; Δηλαδή αυτό το σήμερα είναι η βάση για να υπάρχετε σ’ ένα καλύτερο αύριο;

Οι ατομικές απαντήσεις με οδήγησαν αυτόματα και στο κοινωνικό σύνολο. Κανένας δεν σκέφτηκε, έστω στο ελάχιστο πριν απαντήσει… Όλοι μα όλοι απάντησαν πως όχι μόνο γνωρίζουν, αλλά έχουν και προτάσεις… αυτή η ομαδική απάντηση είναι και η αιτία της καταστροφής μας. Διότι αν δεν συνειδητοποιήσεις το πρόβλημα πως θα σκεφτείς τη λύση του;

Επηρεάζουν σε τέτοιο βαθμό τη σκέψη του ανθρώπου που το άτομο αδυνατεί να σκεφτεί ότι δεν είναι σκεπτόμενο, πόσο μάλλον οι κοινωνίες.

Όλες οι εταιρείες παγκοσμίως αναζητούν τον ευφυή, τον πολύστροφο. Ο λογικός άνθρωπος τους είναι άχρηστος, αφού είναι σκεπτόμενος.

Δεύτερη κατηγορία ανθρώπων είναι οι συναισθηματικοί, γιατί το συναίσθημα είναι η ισχυρότερη αλυσίδα για σε σέρνουν οι άλλοι. Τους λογικούς τους θεωρούν και πάλι άχρηστους.

Τρίτη κατηγορία είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση. Ο Αριστοτέλης έχει αναλύσει τη έννοια της λογικής επαρκώς σε θεωρητικό επίπεδο. Ο Πλάτωνας μας παρουσίασε την αναλυτική σκέψη του ως μια νέα έκφραση της λογικής. Ο Πύρρωνας, ο Επίκουρος και ο Ζήνωνας μας πέρασαν σε μια νέα θέση λογικής, περνώντας μας στην αταραξία. Είναι η κατάσταση που επιδιώκουν να σε φέρουν όλες οι φατρίες για να σε ρίξουν απελπισμένο στα δίχτυα της υπερβατικής παρηγοριάς των θρησκειών.

Σήμερα κυριαρχεί και βασιλεύει η θέση του Πλάτωνα, είναι βέβαια ο αγαπημένος των «ευγενών» από την εποχή που ζούσε. Σημαία τους το απόσπασμα από τον Κριτία ή Ατλαντικό του, «το πιο εύκολο πράγμα είναι να κυβερνάς ανθρώπους».

Λογικό αποτέλεσμα και φυσικό επακόλουθο της μεθοδευμένης τακτικής που κυριαρχεί εδώ και 2.450 χρόνια. Α! ρε Πλάτωνα φανταζόσουν ότι τα λόγια σου θα ήταν προφητικά; Ή μάλλον για να είμαι δίκαιος (αυτό δηλαδή που δεν ήσουν εσύ απέναντι στου δημοκρατικούς συμπολίτες σου) σε ανακηρύσσω τον μεγαλύτερο Έλληνα προφήτη…

Ο τίτλος του άρθρου, δεν είναι ειρωνικός αλλά κυριολεκτικός. Αυτοί δεν είναι που έχουν στα χέρια τους την α-Παιδεία; Αυτοί δεν διαμόρφωσαν στο λαό τη συγκεκριμένη νοοτροπία κατ’ εντολή των αφεντικών τους; Αυτοί δεν λειτούργησαν και λειτουργούν ως υπάκουοι πωλητές ελπίδων κατόπιν εντολών των εντολέων τους; Αυτοί δεν μας δίδαξαν πως όταν κινδυνεύει η πατρίδα πρέπει να δίνουμε το αίμα μας; Αυτοί δεν μας φτιάχνουν νόμους για να υπάρχει κοινωνική δικαιοσύνη στην «πατρίδα»; Αυτοί δεν φτιάχνουν τους πολέμους; Αυτοί δεν είναι οι άνθρωποι που ορκίζονται πως ότι κάνουν είναι για το καλό του λαού; (Σήμερα τη λέξη πατρίδα την έχουν ξεχάσει σε κάποιο συρτάρι ή την έχουν διαγράψει απ’ το μυαλό τους, είναι κακή λέξη… πιπέρι στο στόμα).  

Και μια τελευταία παρατήρηση, που και πότε η λεγόμενη Ακαδημαϊκή Κοινότητα όρθωσε ανάστημα προς όφελος του κοινωνικού συνόλου; Αλήθεια υπάρχει ακόμα τέτοιο φρούτο; Σας μεταφέρω την απάντηση των νέων: αυτό το φρούτο έχει σαπίσει εδώ και χρόνια… πόση αλήθεια σε οχτώ λέξεις… Φυσικά αυτά τα παιδιά είναι ελεύθερα και δεν ανήκουν στο δημοκρατικό τόξο… Αυτοί οι σκεπτικιστές, οι διαχρονικοί σκεπτικιστές, ανεξαρτήτου φύλου, ηλικίας και εθνότητας είναι οι εχθροί, είναι ο στόχος που πρέπει να εξαφανιστεί για να μη διαταραχτεί η κοινωνική συνοχή και γαλήνη.

Ενώ άφηνα το πληκτρολόγιό μου να παραδώσω τις βαρύγδουπες και βαρυσήμαντες πολιτικές μου σκέψεις, μου ήρθε φλασιά… πόσες λέξεις έχουν τη ίδια ρίζα με τους Πολιτικούς;;; Σας τις παρουσιάζω σκόρπιες και χωρίς καμία σπουδαία ανάλυση.

Διαλέξτε και πάρτε, απ’ όλα έχει ο μπαξές, οι λέξεις έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό, την συναλλαγή – εκμετάλλευση σύμφωνα με τις εντολές που λαμβάνουν απ’ τ’ αφεντικά τους.

Ο πολιτικός για να επιβιώσει χρειάζεται πελάτες. Ο πολίτης είναι πωλητής της ψήφου του. Ο οπλίτης υπερασπίζεται την πατρίδα με όπλα που φτιάχνει με πολιτική απόφαση ο πολιτικός, προκειμένου να είναι έτοιμος για τον πόλεμο

Πόσοι δεν θα σκεφτούν μα και η λέξη πελτές και πολτός είναι ίδιες. Σωστά! Έτσι αντιμετωπίζουν τον άνθρωπο σαν πολτόπελτέ, σαν κάτι το άνευρο, το ασπόνδυλο, σαν παχύρρευστη μάζα.

Έτσι αντιλαμβάνεται ο σημερινός πωλιτικός τον άνθρωπο–πελάτη του, υπερβάλλω; Διαβάστε τον «Ηγεμόνα» του Μακιαβέλι, και όχι μόνο θα με κατανοήσετε, αλλά θα πείτε λίγα και ήπια γράφεις…

Ελληνοπαιδεία / Ο Επισκέπτης