Που βρίσκεται η ομηρική Ιθάκη, Ζάκυνθος, Δουλίχιον και Σάμη

Ελληνικά
Παρακαλούμε να διαβάσετε με προσοχή το κείμενο και αν σας γεννηθούν απορίες, ευχαρίστως ζητείστε εξηγήσεις.
«…αυτοί, την Ζάκυνθο κατείχαν / και ζούσαν γύρω απ’ τη Σάμο, / και την Ήπειρο εξουσίαζαν και την / απέναντι ακτή καρπώνονταν». (Ιλιάδα Β 634–5)
Ο θείος ποιητής Όμηρος, δεν γνώριζε ούτε ανέφερε την Κεφαλλονιά και την Κρήτη ως νησιά, ούτε τη Σάμη και τη Ζάκυνθο, η οποία ασφαλώς βρισκόταν στην απέναντι Ήπειρο, που λεγόταν και Υπερία ή Ιβηρία. Το όνομα Ζάκυνθος, κατά τον Στέφανο τον Βυζάντιο, προήλθε από τον Ζάκυνθο, το γιο του Δάρδανου. Η λέξη όμως Δάρδανος, όπως και η Δαρδανία, είναι ονόματα και τόποι ηπειρωτικοί. Στην ισπανική Ιβηρία, η οποία πήρε το όνομά της από τις ηπειρωτικές αποικίες, ο Στέφανος ο Βυζάντιος, αναφέρει και μία πόλη με την ονομασία Ζάκυνθος ή Ζάκανθος. Κάνθος ή Κύνθος λεγόταν και το βουνό της Δήλου – Παξών, της Ορτυγίας και Οφιούσας. Κύνθος σημαίνει το φίδι, ενώ το νησί Κύνθος λεγόταν επίσης και Οφιούσα. Ζάκυνθος ή Ζάκανθος, σημαίνει, ό,τι και η λέξη Κεφαλληνία, υψηλά μέρη, τόποι ορεινοί. Τα Ζαγόρια της Ηπείρου αυτή την σημασία έχουν.

Ο Όμηρος, όπως τη Σάμη και τη Ζάκυνθο, έτσι και το Δουλίχιο, το ξεχωρίζει από τις Εχινάδες νήσους: …οι κάτοικοι του Δουλίχιου και των ιερών Εχινάδων νησιών, / που είναι πέρα από την θάλασσα, απέναντι  στην Ήλιδα.[1]

Ποιο ήταν το Δουλίχιο; Ο Όμηρος το αποκαλεί πολύπυρον, «πλούσιο σε σιτηρά», ονομασία που μπορεί να ταιριάξει κάλλιστα στην αντικρινή Ήπειρο, που όντως έχει άφθονο σιτάρι. Κάποιες άλλες ενδείξεις[2] όμως, το τοποθετούν προς την Κέρκυρα, που ονομάζεται και Μάκρις. Ο Στέφανος ο Βυζάντιος λέει: «Μάκρη και Δολιχή και Ιχθυόεσσα η πρώτη πόλη, δεύτερο νησί προς την Ερυθρά Θάλασσα, την οποία ο Πλίνιος αποκαλεί «Ischaran»  ΣχερίαΤρίτο νησί είναι των Παξών και η Τριτωνίτιδα λίμνη. (Δηλαδή ο Γάγιος, το λιμάνι του Φόρκυνα).

Από εκεί προέρχονται και οι Τρίτωνες και η Τριτογένεια. Ισχάρα ή Σχερία είναι η Φαιακία – Κέρκυρα, που λέγεται και Μάκρης. Δολίχη ονομαζόταν και η Εύβοια, όπως και Μάκρης επίσης. Όμως, αποδείξαμε ήδη, ό,τι η ομηρική Εύβοια, είναι οι Παξοί – Κέρκυρα.

Ο Όμηρος, λοιπόν, όχι μόνο τη Ζάκυνθο, την Κεφαλληνία και το Δουλίχιο αντιδιαστέλλει από τα υπόλοιπα νησιά, αλλά και τη Σάμη από τα γύρω νησιά της Ιθάκης.

«Διότι, όσοι επικρατούν στα νησιά, ως άριστοι / στο Δουλίχι, στη Σάμη, στη δασωμένη Ζάκυνθο, …».[3]

Και αλλού: «…και αυτοί τη Ζάκυνθο κατείχαν / και κατοικούσαν γύρω απ’ τη Σάμο».[4]

Και ξανά: «…υψώσου μέχρι την ακρότατη κορφή της δασόντυτης, θρακικής Σάμου».[5]

Και πάλι: «…καταμεσής Ιθάκης και της απόκρημνης Σάμου πέρα στην ατρύγητη θάλασσα».[6]

Αλλού : «…στον πορθμό της Ιθάκης και της απόκρημνης Σάμου».[7]

Από τους ανωτέρω στίχους, λοιπόν, φαίνεται ξεκάθαρα ότι, όπως η Ζάκυνθος και η Κεφαλλονιά, έτσι και η Σάμη, δεν είναι νησιά αλλά Ήπειρος. Όπως πάντοτε και σε τούτα ο Όμηρος είναι ξεκάθαρος :«…πέρα από την ατρύγητη θάλασσα, στην Σάμο, / στην Ίμβρο και την ομιχλώδη Λήμνο».[8]

Το πέρην (= πέρα από), στον Όμηρο, παντού και πάντοτε δηλώνει το απέναντι, το υπερκείμενο, το υψηλό, τα προς τα πάνω έχοντα κατεύθυνση. Πέρην, σημαίνει αυτήν τούτη την Ήπειρο, την ξηρά. Η δε στεριά είναι πάντοτε υψηλότερη της θάλασσας. Υπέρ, Υπερία, Ιβηρία.

Αναφέραμε ήδη, ότι η Ήπειρος ή τμήμα αυτής, βρισκόταν υπό την κυριαρχία του Λαέρτη και του Οδυσσέα, ο οποίος μας βεβαιώνει, ότι είναι συγγενής του βασιλιά Ιδομενέα. Αλλά και γι’ άλλη συγγένεια του Οδυσσέα προς την Ήπειρο, την αλλιώς ονομαζόμενη Κρήτη και Σάμη, αναφέρει ο Όμηρος. Διότι η γυναίκα του Λαέρτη πάντρεψε την κόρη της, Κτιμένη, με φημισμένο κάτοικο από την Σάμη. Αυτό, το βεβαιώνει ο γέρος Εύμαιος, ο οποίος γνωρίζει όσο κανείς άλλος καλλίτερα, το συγγενολόι των αφεντικών του :

«… διότι αυτή μ’ ανάθρεψε μαζί με την μακρόπεπλη Κτιμένη,/ την τίμια κόρη της… κι έπειτα στη Σάμη την πάντρεψαν, κι αμέτρητα δώρα επήραν».[9]

Απ’ όλα αυτά προκύπτει το συμπέρασμα, ότι, κάτω από τη λέξη και περιοχή Σάμη, εννοείται η Ήπειρος. Η οποία σύμφωνα μ’ αυτά, δεν πρέπει να απείχε πολύ μακριά από τους Παξούς – την ομηρική Ιθάκη. Όχι τόσο μακριά, ώστε οι βοσκοί του Οδυσσέα, που βρίσκονταν στην  Ήπειρο, να φέρνουν καθημερινά στους μνηστήρες, παχιές κατσίκες και βόδια, από τα κοπάδια που διατηρούσε στην Ήπειρο,[10] ώστε την ίδια μέρα να επιστρέφουν πίσω στα κοπάδια τους. Ο Όμηρος και πάλι είναι σαφέστατος:

«Ανάμεσά τους τρίτος έφτασε ο Φιλοίτιος, ο αρχηγός άλλων ανδρών,

φέρνοντας στους μνηστήρες γελάδα στείρα και παχιές κατσίκες·

βαρκάρηδες τους περνούσαν απέναντι, οι οποίοι κι άλλους

ανθρώπους μεταφέρουν, όταν φτάνουν στα μέρη τους.[11]

Ακριβώς όπως συμβαίνει και σήμερα. Όταν τελευταία επισκεφθήκαμε τους Παξούς, ήρθε και μας επισκέφθηκε ο ιερέας, απ’ την απέναντι ακτή της Πάργας, επέστρεψε δε στην πόλη του, την ίδια ημέρα με το ίδιο καραβάκι. Αυτό πράττουν καθημερινά, όταν ο καιρός το επιτρέπει, διάφοροι βαρκάρηδες, όπως και στην ομηρική εποχή οι λεμβούχοι, επειδή δεν υπάρχει άλλη συγκοινωνία μεταξύ Πάργας και Παξών. Όπως ακριβώς και στην ομηρική εποχή.

Απ’ όλα αυτά, αποδεικνύεται, ότι υπό την ομηρική Σάμη, εννοεί την Ήπειρο και συγκεκριμένα την περιοχή της Θεσπρωτίας. Αυτό είναι ολοφάνερο, το δε θαυμάσιο είναι μάλιστα, και σ’ αυτό πρέπει να κινήσει την προσοχή των ερευνητών της ιστορίας της πατρίδας μας, ότι και σήμερα ακόμα, η Θεσπρωτική Ήπειρος φέρνει αναλλοίωτο το όνομα της ομηρικής Σάμης. Το οποίο αποτελεί επίσης και την κυριότερη ονομασία της όλης ηπειρωτικής περιοχής.

Το όνομα τούτο είναι ιερό και γλυκύτατο και προσφιλές, διότι το χάρισε στον τόπο μας ο θείος ΌμηροςΗ σημερινή Τσαμουριά είναι η ομηρική Σάμη.

Τι σημαίνει όμως, η λέξη Σάμος–Σάμη ;

Σημαίνει ότι ακριβώς η Ζάκυνθος, η Κρήτη και η Κεφαλλονιά. Δηλαδή, τα «δασώδη» και ορεινά, τα τραχιά, όπως είναι τα Ζαγόρια, ο Τόμαρος ή Ολύτσικας, τα Τσουμέρκα, τα Πογώνια, ο Κουρίλας, τα Κεραύνια μέρη ορεινά και δασώδη της Ηπείρου.

Ο Στράβων στα «Γεωγραφικά» του, μας πληροφορεί ότι :

Σάμος, Σαμοθράκη και Σάμιοι, είναι πολύ πιθανόν να ονομάζονται έτσι ακριβώς, από το σάμος = ύψος, και τα σάμη τα ύψη.

Και ο ίδιος πάλι, μας πληροφορεί, γράφοντας για το Σαμικόν της Αρκαδίας, τα εξής, που έχουν ύψιστη σημασία, αφού είναι και ιστορικά αποδεδειγμένο ότι η Αρκαδία είναι αποικία των Ηπειρωτών και νησιωτών Παξινών, και κατ’ εξοχήν διατήρησαν όλες τις τοπωνυμίες της μητροπόλεως αυτών.

Γράφει πιο κάτω ο Στράβων : Ανάμεσα στον Άνιγρο και στο βουνό από το οποίο ρέει ο Ιάρδανος ποταμός, βρίσκεται αρκετά μεγάλο λιβάδι. Και ορθώνονται Αχαϊκοί απότομοι βράχοι του ίδιου βουνού. Ψηλότερα από όλα αυτά χτίσθηκε η πόλη Σάμος, σε τοποθεσία ασφαλή. Υπάρχει και λόφος ψηλός, που ονομάζεται σήμερα Σαμικόν, καθώς και μικρή πεδινή περιοχή με το ίδιο όνομα, Σαμικόν. [12]

Και αλλού, γράφει πάλι : …στα βουνά Παρωρεάτες, και προς το μέρος της παραλίας, βρίσκονται δύο σπήλαια. Το ένα λέγεται άντρο των Ανιγριάδων νυμφών, ενώ το δεύτερο είναι εκείνο μέσα στο οποίο, γεννήθηκε ο Δάρδανος, και ότι άλλο σχετικό με τα νησιά της Ατλαντίδος. Εκεί υπήρχε και το Σαμικόν οχύρωμα, για να προστατεύει την πόλη Σάμο. Η οποία ονομάσθηκε έτσι, μάλλον για το ύψος στο οποίο βρίσκονταν χτισμένη. Σάμος, λεγόταν το ύψος, και σάμη ονόμαζαν τα ύψη.[13]

Αλλά Παρωρεάτες, και Ατλαντίδα και Δάρδανος  Δαρδανία αναφέρονται στην Ήπειρο και στην προ αυτής θαλάσσια περιοχή. Αλλά και στην Κεφαλλονιά, που λέγεται και Σάμη, η οποία υπήρξε αποικία των Ηπειρωτών και νησιωτών, συναντάμε, όλα τα ηπειρωτικά και νησιωτικά ονόματα.

Σήμα – σημείο ο τάφος, δηλαδή ο τύμβος. Σημαία, σημαίνει το υψηλό, το βρισκόμενο υπερκείμενο του εδάφους. Προκειμένου δε περί της Σαμοθράκης, ο Σχολιαστής του Διονυσίου, στο Οικουμένης Περιηγήσεις,[14] σημειώνει:

…οι άλλοι δε λένε, ότι Σάμος είναι η Θρακία, ωσάν  από το Σάος, και κατά πλεονασμό του “μ” Σάμος, από τους Σαΐους, έθνος παμπάλαιο το οποίο κατοίκησε εκεί, για την οποία κάνει λόγο και ο Αρχέλαος:  διότι σάμη λένε τα ύψη.

Από την ελληνικότατη αυτή λέξη, προέκυψαν και οι Σημίτες Άραβες, Εβραίοι και πολλών άλλων, οι οποίοι παρέλαβαν το Σαμά – Βάαλ, ονομάζοντας έτσι τον θεό του Ήλιου, τον Υπερίωνα, τον Ύψιστο Σαμάλ. Κατά την θεολογία των Βαβυλωνίων, ο θεός Ήλιος, ήταν γιος της Σελήνης. Σεμές δε, σεμμεΐ είναι οι ουρανοί.[15] Sames στα λατινικά, είναι το κεφάλι, και Sumus mons το άκρο του βουνού, η ακρώρεια. Η λέξη αυτή, έχει την ίδια σημασία με την ολ, που σημαίνει το υψηλό, το υπερύψηλο μάλιστα. Όπως Όλυμπος ή Ολύ(μπ) τσικα ή Σούλι και λοιπά.

Είναι φυσικό τη λέξη Σάμη, να συναντήσουμε και στην Κρήτη, την Ηπειρωτική αποικία. Εκεί συναντάμε το ακρωτήριο Σαμόνιον και το φαράγγι της Σαμαριάς.

Εννοείται δε, ότι και οι Σαμνίτες της ιταλικής χερσονήσου, από την Ήπειρο έχουν την καταγωγή τους. Το ίδιο και οι Σαμαρείτες της Ιουδαίας, όπως πολύ σύντομα θα γράψουμε σε άλλη μελέτη. Αλλά και το νησί Σάμος της Ιωνίας, όπως και τα Σαμόσατα της Συρίας, διότι Συρία, σημαίνει, ότι ακριβώς και Ήπειρος· την ομηρική Υπερία, η ορεινή χώρα, η υψηλή θέση η υπέρ του εδάφους.

Συρία όμως, υπήρχε και στην Ήπειρο. Είναι δε γνωστό, ότι οι Άραβες, την Συρία αποκαλούν Σαμ, και ιδιαίτερα την πόλη της Δαμασκού. Η λέξη αυτή είναι ελληνικότατη, όπως αποδεικνύουμε σε άλλη μας μελέτη, που θα εκδοθεί μετά την εκτύπωση της παρούσας. Και όπου θα δούμε, ότι, η ονομασία αυτή αναφέρεται και στην Ήπειρο και στα νησιά των Παξών – Κερκύρας, έχουν πολύ σπουδαία σημασία, την οποία είναι αδύνατο να υποπτευθεί ο αναγνώστης.

Απ’ όλα αυτά, είναι φανερό, ότι η Σάμη ήταν από τις κυριότερες ονομασίες της Ηπείρου. Ονομασία προϊστορική, που διατήρησε μέχρι σήμερα το όνομα αυτό. Διότι Σαμαντάς ή Τσαμαντάς, αυτό ακριβώς δηλώνει, το Σάμη· και Τσάμηδες είναι οι Σάμιοι το δε σ, συνήθως μετατρέπεται σε τσ. (Βλ. Πελασγικά, Ι. Θωμόπουλου).

Η Παραμυθιά δεν μόνο λεγόταν Προμήθεια, αφού πάνω στους πανύψηλους βράχους του βουνού Κορίλα ή Καυκάσου, κατά την παράδοση, δέθηκε ο Προμηθέας, αλλά και Σάμη. Από τους αρχαιοτάτους χρόνους και μέχρι σήμερα, διατήρησε αναλλοίωτη την ονομασία αυτή, αποκαλούσα την ψηλότερη συνοικία της Σαμέτια. Σαμονίβα λέγεται και ένα από τα χωριά του Σουλίου, το λεγόμενο και Γκλαβίτσα. Δηλαδή, κεφαλή, Κεφαλληνία. Σαμαρίνα λέγεται και ένας άλλος τόπος της Ηπείρου.

Σάμη λοιπόν η ομηρική, είναι η σημερινή Σαμουργιά και Σάμηδες  Σάμιοι, οι υψηλόκορμοι, οι αγέρωχοι, οι ορεινοί Ηπειρώτες, οι Σέλληνες  Έλληνες. Όλοι δε οι πρόγονοί μας, Πελασγοί, Αιθίοπες, Ερυθραίοι, Δαναοί – Αργείοι, και λοιποί, έλαβαν το ταυτοσήμαντο όνομα Έλληνες, από τους Ηπειρώτες.

Είναι δε ιστορικά βεβαιωμένο, ότι, Ελλάς για πρώτη φορά ονομάσθηκε η Ήπειρος. Και στην Ελλάδα αυτή, γύρω από την σημερινή Άρτα, την ομηρική Φθία και Θεσσαλία, βασίλευε ο σπουδαιότερος Ήρωας της Ελληνικής Φυλής, ο Αχιλλέας, ο απαράμιλλος Ήρωας της ομηρικής εποποιίας· ο οποίος συγγένευε με τον Αιακό, τον βασιλιά της Αίγινας  Παξών.

Θα φανεί παράξενο, αλλά ίσως να μην είναι χωρίς σημασία, ότι οι βαρβαρόφωνοι, όπως χαρακτηρίζει ο Όμηρος κάποια πολυποίκιλα φύλα, από τα απέναντι μέρη, των Παξών – Κερκύρας, που δεν μιλούσαν την λεπτεπίλεπτη γλώσσα των αρχαίων, αποκαλούντο Ζεμζεμίμ/ίδες, από την πανάρχαιη ρίζα ζ.μ.ζ. που είναι το ίδιο, με το σ.μ.ς. = Σάμος, Σάμιοι, Σάμηδες, Τσάμηδες. Οι οποίοι ακόμα και σήμερα διαφυλάττουν την πανάρχαια γλώσσα τους, την «Τσάμικη», γλώσσα Πρωτοελληνική ή Πελασγική. Γλώσσα την οποία μετέδωσαν και στους γείτονές τους, λεγόμενους Αλβανούς, Έλληνες και αυτοί, πανάρχαια αδέλφια μας. Ατυχώς όμως, δεν έχουν κατανοήσει το ιστορικό αυτό γεγονός.

Η λέξη Θύαμις, από την οποία διαρρέει τη Σαμουριά ποταμός, καλούμενος και Καλαμάς, δεν είναι καθόλου άσχετη προς την γενική ονομασία της παραλιακής αυτής χώρας, η οποία καλείται από τον Όμηρο Σάμη. Η ρίζα της λέξεως Σάμη, είναι σ.μ. αλλά και ο Θυάμις έχει την ίδια ρίζα ακριβώς, μετατρεπόμενου ως συνήθως, του σ σε θ, όπως Σιός – Θεός, και τα όμοιά τους. Σύαμις, λοιπόν, λεγόταν η χώρα της Σάμης, αλλά και ο ποταμός που την διασχίζει. Την ρίζα σ.μ. την βρίσκουμε επίσης και σ’ άλλη ιστορική λέξη. Σιμόεις, ο οποίος ήταν ποταμός της ομηρικής Τροίας.

Είδαμε, ότι και στην Ήπειρο αναφέρεται ποταμός με το όνομα Σιμόεις. Και μάλιστα, στο μέρος όπου τοποθετούνταν και υπήρχε το ομηρικό Ίλιον. Το οποίο, και σήμερα ακόμα, αν και διαστρεβλωμένο, εν τούτοις κρατά την πανάρχαιη ονομασία του: Σούλιαση, Σίλιαση, Ίλιαση. Τώρα τελευταία έχει μετονομαστεί σε Άγιο Βλάσιο. Αποτελεί και αυτό μία ακόμα μαρτυρία περί του ομηρικού Ιλίου.

Αλλά ο ποταμός Θύαμις – Σίαμις – Σιμόεις, λέγεται και Καλαμάς ορθότατα, αποδίδοντας την έννοια Σάμη. Διότι όπως η Σάμη σημαίνει το εκτεινόμενο σε ύψος, και κάλαμος – καλάμι, το ίδιο και το αυτό σημαίνει. Και είναι γνωστό, το σε ποιο ύψος φτάνει το καλάμι.

Και η ομηρική Σαμοθράκη, στην Ήπειρο και στα απέναντι απ’ αυτήν νησιά, πρέπει ν’ αναζητηθεί. Ήδη η παράδοση θέλει να βρίσκεται σε κάποιο νησάκι βορειοδυτικά της Κέρκυρας, Μαθράκη και Σαμοθράκη λεγόμενο. Μία δεύτερη παράδοση, την συνταυτίζει προς τα Σύβοτα. Σύβοτα έχουμε δύο νησάκια, πολύ κοντά στην Ήπειρο. Αλλά Σύβοτα, επίσης, λέγονταν και οι Παξοί, όπως κατά κόρον γράψαμε στα δύο προηγούμενα βιβλία μας.

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε, ότι, η Σαμοθράκη λεγόταν και Αιθιοπία. Αλλά όπως αποδείξαμε, ομηρική Ιθάκη είναι τα νησιά των Παξών – Κερκύρας, ή προς τα δυτικά Αιθιοπία. Και όπως προσθέτομε τώρα, η προς ανατολή Αιθιοπία, είναι η Ήπειρος, η θεσπρωτική γή. Η «ἀνιόντος Ὑπερίονος»,[16] δηλαδή του Ηπειρώτη Ήλιου, διότι Υπερίων αυτό ακριβώς σημαίνει.

Το επίνειο της Μεσογαίας, της ορεινής πόλεως των Φιλιατών, που φέρνει το όνομα Σαγιάδα, όπως δήποτε δεν είναι άσχετο προς την Σαμοθράκη. Προανέφερα ότι Θράκη είναι η Ήπειρος. Σάϊοι δε, ήταν λαός Θρακικός, που κατοικούσε κατά την ιστορική εποχή, απέναντι από την Σαμοθράκη. Αλλά γι’ αυτά άλλοτε εκτενέστερα. Τούτο μόνο σημειώνω, ότι η Σαγιάδα, το επίνειο των Φιλιατών, δεν είναι άσχετο προς την ομηρική Σιδώνα. Είναι δε γνωστό, ότι όχι μακριά από τη Σαγιάδα, υπήρχε η τόσο διάσημη Φοινίκη, όπως Φοινίκη είναι και χωριό κοντά στους Φιλιάτες. Φοινίκη και η της Συρίας, η οποία αντικατέστησε, ή μάλλον προήλθε από την Ηπειρωτική ομώνυμή της.

Και έτσι εξηγείται το μυθολογούμενο: πώς από την Φοινίκη έφερε ο Κάδμος τα γράμματα στην Ελλάδα. Πράγματι από την Φοινίκη, αλλά από την Ηπειρωτική Φοινίκη. Είναι γνωστό δε, ότι ο Κάδμος και η Αρμονία βασίλευαν στην Ήπειρο, στην περιοχή της ηπειρωτικής Φοινίκης, από την οποία και μετέβησαν στα νησιά των Μακάρων, στα απέναντι νησιά των Παξών–Κερκύρας, όπου και μεταμορφώθηκαν σε φίδια.

Να υπενθυμίσουμε, ότι, ακόμα μέχρι σήμερα, αναφέρεται στην Θεσπρωτική Ήπειρο, πόλη με το όνομα Τροία και Ίλιον, και ποταμοί Ξάνθος και Σιμόεις; Ότι ακόμα στην Ήπειρο βρίσκουμε την Ανδρομάχη και τον Έλενο, τον Κεστρίνο, τον Αγχίση, τον Αινεία, τον Πέργαμο, τον Χάονα, όλα συνδεδεμένα με την Τροία και με το Ίλιον, αλλά και μ’ αυτόν τον Δάρδανο, τον τόσο σχετιζόμενο προς τον Δάρδανο, τον γιο του Αγχίση, και με την Δαρδανία χώρα, την όχι άσχετη με την Σαμοθράκη–Αιθιοπία του Ομήρου;

Όλ’ αυτά είναι βεβαίως ιστορικά αποδεδειγμένα. Διεξοδικά θα γράψουμε, στην εξιστόρησή μας για την ομηρική Ήπειρο. Τούτο μόνο επαναλαμβάνω και τονίζω μάλιστα, ότι, μόνο στην Ήπειρο και τα νησιά των ΠαξώνΚερκύρας θα ξαναβρούμε ολόκληρο τον υπέροχο ομηρικό κόσμο. Ολόκληρος δε ο κόσμος, ο οποίος από την ιστορική εποχή νομιζόταν ως ομηρικός, είναι απλά μόνο αντικατοπτρισμός του πραγματικού. Μόνον αντικατοπτρισμός και τίποτε άλλο.

 

Hellenicpaedia.gr / Όμηρος / Μυθιστορία / Κέντρο Συγκριτικής Γλωσσολογίας Ο Αθηναγόρας

 

 

 


[1] Ιλιάδα Β 625–6.

[2] Ιλιάδα Β 535. Β 625. Οδύσσεια φ 347. ξ 354, 379. α 247. Οδ. ε 126. Οδ. σ 394, 424. Ιλιάδα Ν 692.

[3] Οδύσσεια α 245–46.

[4] Ιλιάδα Β 634.

[5] Ιλιάδα Ν 123.

[6] Οδύσσεια δ 671.

[7] Ιλιάδα ω 752–53.

[8] Οδύσσεια ο 363–64, 367. Ο Λαέρτης έδωσε τη θυγατέρα του, νύφη στην Ήπειρο, παίρνοντας ως αντάλλαγμα πλούσια δώρα. Το έθιμο αυτό λάβαινε χώρα από τους Βυζαντινούς Δεσπότες της Ηπείρου· όταν πάντρευυαν τις κόρες τους, έδιναν στον γαμπρό ως προίκα ολόκληρες περιοχές ή και νησιά ακόμα. Ενώ στην ομηρική εποχή, ο γαμπρός ήταν εκείνος που έδινε προίκα στον πατέρα της νύφης, στη βυζαντινή εποχή ο γαμπρός ελάμβανε.

[9] Οδύσσεια ξ 100.

[10] Οδύσσεια υ 185–88.

[11] Στράβων, Γεωγραφικά, Ι 457.

[12] Ο ποταμός Ιάρδανος, ονομαζόμενος και Ιορδάνης, βρισκόταν και στην Ήπειρο, όχι μακριά από τους Φιλιάτες.

[13] Στράβων, Η 341, 20.

[14] Στράβων, Η 346, 19.

[15] Στίχος 533.

[16] Οδύσσεια, α 21.