Ο Λουκάνικος και ο άνθρωπος

Ελληνικά

Η Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2015 δεν σημαίνει τίποτα το σημαντικό για την Ελληνική πραγματικότητα. Τα πάντα θα συνεχίσουν να κυλούν με γοργούς ρυθμούς όπως έχουν ορίσει, αφού ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα δεν είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο αβεβαιότητας όσο σήμερα.

Ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα δεν είχε έρθει αντιμέτωπη με τόσο μεγάλα και τόσο πολύπλοκα προβλήματα όσο σήμερα. Και ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα, από τότε που δημιουργήθηκαν τα έθνη–κράτη, δεν πορεύτηκε χωρίς μια πολιτική εξουσία που να παρέχει στοιχειώδη ασφάλεια και αίσθημα δικαιοσύνης στους λαούς όσο σήμερα.

Το κακό ξεκίνησε το 1980 όταν ο πρόεδρος των Η.Π.Α. Ρόναλντ Ρέιγκαν και η πρωθυπουργός της Αγγλίας Μάργκαρετ Θάτσερ διακήρυξαν το δόγμα για την «ελευθερία της αγοράς». Οι επιχειρήσεις αφέθηκαν ελεύθερες να κατασπαράσσει η μια την άλλη και όλες μαζί τις εθνικές οικονομίες των χωρών, χωρίς οι κυβερνήσεις να μπορούν να αντιδράσουν. Τα έθνη – κράτη και οι κυβερνήσεις τους είναι ανίσχυρα να αναχαιτίσουν τη λαίλαπα των δυνάμεων της αγοράς. Το χρηματιστικό κεφάλαιο, σαν καταστροφική σφαίρα, περιστρέφεται από χώρα σε χώρα, καταστρέφοντας τις εθνικές οικονομίες των πιο αδύνατων, αφήνοντας πίσω του ερείπια. Οι κοινωνίες μένουν εντελώς απροστάτευτες γιατί δεν υπάρχει πολιτικό αντίρροπο στη δράση των δυνάμεων της αγοράς. Οι γιγαντιαίες παγκόσμιες επιχειρήσεις, που στην πλειοψηφία τους είναι αμερικανικές ή αμερικανοευρωπαϊκές, δεν γνωρίζουν σύνορα και εθνικούς φραγμούς, και σαν σύγχρονοι φεουδάρχες έχουν μετατρέψει ολόκληρο τον πλανήτη σε φέουδό τους. Επιβάλλουν τη θέλησή τους πάνω στα έθνη – κράτη και τις κυβερνήσεις, μέσω του Δ.Ν.Τ., της παγκόσμιας Τράπεζας, του Παγκόσμιου Οικονομικού Εμπορίου και άλλων παγκόσμιων οικονομικών οργανισμών.

Όταν μια χώρα βρεθεί στην ανάγκη να δανειστεί από το Δ.Ν.Τ., ή πιο σωστά όταν εξαναγκαστεί να ζητήσει τη βοήθειά του, για να την πάρει, πρέπει να του παραδώσει τη διαχείριση της εθνικής οικονομίας της. Το Δ.Ν.Τ. αντί να βοηθήσει τη χώρα να βγει από την ύφεση, τη σπρώχνει σε ακόμα πιο βαθιά ύφεση ώστε να εξαναγκαστεί να πουλήσει όλα τα περιουσιακά της στοιχεία στις πολυεθνικές εταιρίες σε τιμή ευκαιρίας.

Οι πολυεθνικές εταιρίες δεν αποτελούν παράγοντα ανάπτυξης της εθνικής οικονομίας, αλλά παράγοντα εκμετάλλευσης του εθνικού πλούτου προς όφελός τους και εις βάρος των εργαζομένων. Εκβιάζουν τις κυβερνήσεις να κρατούν χαμηλά τους μισθούς των εργαζομένων, να μην πληρώνουν φόρους ή να πληρώνουν ελάχιστους και να έχουν πολλά προνόμια. Όλα αυτά τα πετυχαίνουν διαφθείροντας υπουργούς και κυβερνήσεις. Η εξαχρείωση της πολιτικής και η επιδίωξη του ατομικού συμφέροντος εις βάρος του συνολικού οδηγεί στη διαφθορά και στη σήψη τους κρατικούς θεσμούς. Όσο πιο διεφθαρμένες είναι οι κυβερνήσεις τόσο πιο πολλά προνόμια παραχωρούν στις εταιρείες.

Οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, χωρίς ντροπή, παίζουν το πολιτικό παιχνίδι για την απόκτηση πλούτου και όχι για πολιτικές και κοινωνικές αξίες. Οι αξίες της αγοράς, που έχουν υποκαταστήσει τις κοινωνικές αξίες, δεν χρειάζονται πολιτική αρετή. Όταν τα επιχειρηματικά συμφέροντα διαπλέκονται με τα ιδιοτελή συμφέροντα των πολιτικών, τότε η πολιτική επιρροή χρησιμοποιείται για επιχειρηματικούς σκοπούς.

Φυσικά δεν θα σας κάνω σοφότερους διαβάζοντας το άρθρο, διότι όλο το εκλογικό Σώμα της Κυριακής έχει αποδεχτεί την υποταγή του.

Πριν από μικρό χρονικό διάστημα, αναρτήσαμε το άρθρο, «Γιατί δικαιώνονται πάντα οι Ποιητές». Δεχτήκαμε αρκετά επικριτικά, αλλά κόσμια σχόλια.

Με αφορμή τις εκλογές ας ακούσουμε τη γνώμη του «Αθάνατου» Γιώργου Σουρή, (1853-1919) το επίκαιρο τετράστιχο που έγραψε για τις πολιτικές αλήθειες του 19ου αιώνα, στην Ελλάδα, και ο νοών νοείτω. Πάντα οι ποιητές θα δικαιώνονται.

Σκατά εδώ, σκατά εκεί, σκατά κι ο κόσμος όλος, κι απ τα πολλά πιά τα σκατά, μου πιάστηκε κι ο κώλος.
Έρχεται ο ένας ο σκατάς, θαρρούμε πως σωθήκαμε, σαν φύγει όμως βλέπουμε… πως αποσκατωθήκαμε.

Την Κυριακή ας έχουμε στο μυαλό μας τον θρυλικό «Λουκάνικο», ο οποίος απέδειξε πως το «μόνος εναντίων όλων» ισχύει ακόμα και στη λογική των σκύλων. Εμείς πρέπει να ξεπεράσουμε την ανθρώπινη λογική (αν διαθέτουμε ακόμα λογική) και να αναβαθμιστούμε στο επίπεδο της λογικής των σκύλων.

Ένας σκύλος έγινε σύμβολο και παρέσυρε τον άνθρωπο. Περίεργο ένας άξιος άνθρωπος να μη βρεθεί να υψώσει ανάστημα και να παρασύρει τον άνθρωπο… Αλήθεια μήπως έχει εξαφανιστεί ο άνθρωπος;

O tempora o mores!!!

Ελληνοπαιδεία / Ο Γέρο δημοκρατικός