Ο ανθρωπισμός είναι πάνω από θρησκείες

Ελληνικά

Αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη, μπορούν να ερμηνευτούν από χίλιες δύο πλευρές. Εμείς θα καταθέσουμε την γνώμη μας γράφοντας μιά μικρή ιστορία, η οποίο αποτυπώνει την αλήθεια που ψάχνουν όλοι οι λαοί στις επί μέρους θρησκείες τους, ενώ η αλήθεια βρίσκεται πάνω από αυτές.
Βρισκόμαστε στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου το 1963, εκεί συμβιώνουν στην ίδια πολυκατοικία, Έλληνες χριστιανοί, Αιγύπτιοι μουσουλμάνοι, Αιγύπτιοι κόπτες και Ισραηλίτες εβραίοι. Ζουν και τιμούν τα ήθη και τα έθιμά τους, σύμφωνα με τις παραδόσεις τους. Η συμβίωση είναι αρμονική χωρίς το παραμικρό πρόβλημα.
Την προαναφερθείσα χρονολογία και στην συγκεκριμένη πολυκατοικία η πολιομυελίτιδα χτυπά το πεντάχρονο παιδάκι της ελληνική οικογένειας. Μετά από προσπάθειες των γιατρών το παιδάκι σώζεται. Ο Αιγύπτιος μουσουλμάνος ιδιοκτήτης της πολυκατοικίας, από την πρώτη στιγμή είναι δίπλα στους γονείς αρωγός ηθικά και υλικά. Το παιδί επιστρέφει στο σπίτι και αρχίζει η ανάρρωση.
Μετά από λίγες ημέρες ο ιδιοκτήτης «άνθρωπος» μουσουλμάνος, γνωστοποιεί στον «χριστιανό» Έλληνα ότι για ένα χρόνο τον απαλλάσσει από την υποχρέωση της καταβολής του ενοικίου. Ο πατέρας αναφωνεί «Ζήτω ο άνθρωπος».
Ελλάδα 2020 σε περιοχή του Βόλου έχει εγκατασταθεί ένα γεροντικό ζευγάρι. Είναι και αυτοί ένα από τα χιλιάδες θύματα της οικονομικής κρίσης και της αλαζονείας των Ελλήνων πολιτικών. Σύνταξη δεν δικαιούνται διότι το να κλείσεις την επιχείρησή σου στην Ελλάδα, ελλείψει κράτους αυτό θα συμβεί πολλές φορές αφού έχεις πεθάνει.
Η τελευταία παγκόσμια πρόκληση απέναντι στην ανθρωπότητα, ονομάζεται «Κορονοϊός». Οι ήρωές μας ζουν, αν τα όρια της φτώχειας είναι τα 360 αυτοί ζουν με πολύ λιγότερα. Παρ’ όλα αυτά, είναι άνθρωποι που γνωρίζουν τι σημαίνει αξιοπρέπεια και δεν επιτρέπουν σε κανένα να αντιληφθεί το πώς ζουν. Και όμως η ιδιοκτήτρια του σπιτιού τους που μένουν, μια «χριστιανή» Ελληνίδα, με πλάγιο τρόπο αποσπά την αλήθεια από την κυρία που προανέφερα. Η ιδιοκτήτρια είναι μια χαρούμενη και ευχάριστη γυναίκα, βασανισμένη θα έλεγα… αλλά γεμάτη καλοσύνη και ευγένεια για τον συνάνθρωπό της. Αυτή, λοιπόν, η φτωχή γυναίκα, πριν δυό ημέρες ανακοίνωσε στην κυρία της ιστορίας μας, ότι την απαλλάσσει από την καταβολή του ενοικίου. Το γεγονός αυτό το συζητά με τον σύντροφό της και με δάκρυα ανακουφίσεως ευχαριστούν την ιδιοκτήτρια και κραυγάζουν «Ζήτω η άνθρωπος».
Η ζωή είναι μικρή ή μεγάλη; Το ίδιο άτομο που έζησε την ανθρωπιά του μουσουλμάνου στην Αίγυπτο το 1963, είναι το ίδιο άτομο που έζησε και την ανθρωπιά στον Βόλο το 2020.
Και για επιμύθιο, τα μόνα άτομα που μου ευχήθηκαν με αγνή και καθαρή αγάπη, για την υγεία μας, ήταν δύο, ο φίλος μου Skender Shala από το Κοσσυφοπέδιο, και ο φίλος μου, Ραβίνος της εβραϊκής Συναγωγής, Μεναχέμ Μωϋσής.
Όταν γράφω, κατά καιρούς, ότι σκοπός μου είναι το γκρέμισμα των συνόρων αυτό εννοώ, και θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχισμένο, που, έστω, σε προσωπικό επίπεδο το έχω καταφέρει, και μπορώ να βροντοφωνάξω «Ζήτω οι άνθρωποι» υπάρχει αύριο.

Υ.Γ. Φίλους έχω ελάχιστους, γνωστούς δεκάδες χιλιάδες, αλλά, «ουκ εν τω πολλώ το ευ, αλλά το ευ εν τω πολλώ».
Σας εύχομαι «Υγεία και ισορροπία νου».

hellenicpaedia.gr / Κωνσταντίνος Πάγκαλης