ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ

Ελληνικά

Πόθεν η ονομασία Βόδα

Αγαπητοί αναγνώστες έχετε σκεφτεί ότι κινούμαστε, σκεφτόμαστε και μιλάμε όπως μας έχουν προγραμματίσει; Έχετε σκεφτεί ότι πέσαμε στην παγίδα τους; Έχετε σκεφτεί ότι καλή είναι η κριτική αλλά, «για να μπορούμε να ξέρουμε ό,τι ένα επιχείρημα αποτελεί απόδειξη, χρειάζεται ένα κριτήριο; Αλλά για να υφίσταται ένα κριτήριο, έχει ανάγκη από μια απόδειξη; Το εξ υποθέσεως συναγόμενο συμπέρασμα δεν αποτελεί έρευνα, αλλά βεβαίωση· με τέτοιους συλλογισμούς μπορούμε να υποστηρίξουμε πράγματα που είναι αδύνατον να συμβούν; Όποιος θέλει βάσιμα να μας βεβαιώσει για κάτι αισθητό ή νοητό, θα πρέπει πρώτα να μας αποδείξει την αλήθεια γύρω από τις σχετικές γνώμες».

Φίλες και φίλοι, κατανοήστε ότι «το ΑΛΦΑ της φιλοσοφίας είναι η ελευθερία της έκφρασης, το ενδιάμεσο στάδιο είναι ζυμώσεις και διεργασίες, αλλά φτάνοντας στο ΩΜΕΓΑ η σκέψη πρέπει να υλοποιείται». Για να υπάρχουν ζυμώσεις και διεργασίες, πρέπει ο εγκέφαλος να βρίσκεται σε εγρήγορση. Το προηγούμενο άρθρο μας Hebrew is Greek το πληροφορήθηκαν, από το facebook 32.967 αναγνώστες, τους ευχαριστούμε. Και τώρα η στιγμή της αλήθειας: Ολόκληρο το άρθρο διαβάστηκε από 729 άτομα που μπήκαν στην Ελληνοπαιδεία, με τέτοια αναγνωσιμότητα θέλουμε να πάμε μπροστά; Θέλουμε να σπάσουμε ταμπού και προκαταλήψεις;

Όμως το χθες μόνο ως καταγραφή μόνο στο μυαλό μας υπάρχει, η στιγμή της δράσης είναι παρελθόν, είναι νεκρό αφού δεν το εκμεταλλευτήκαμε· αλλά η ζωή συνεχίζει την  πορεία της…

Να δούμε σήμερα που θα ασχοληθούμε με τους Σλάβους και τη γλώσσα τους, τι διάολο θα μας προσάψουν…

Τα σχετικά στοιχεία για του Σλάβους, λόγω οικονομίας χώρου, σας προτρέπουμε να τα διαβάσετε απ’ την  Wikipedia, θα διαβάσετε και δεν θα πιστεύετε όσα αναφέρουν για τους Σλάβους τις καταβολές και τη γλώσσα τους.

Οι ίδιοι γράφουν ότι έχουν ιστορία 3.000 χρόνων, αλλά οι ίδιοι, λίγο πιο κάτω γράφουν ότι δεν γνωρίζουν τις καταβολές τους. Οι ίδιοι γράφουν ότι δεν έχουν γραπτές πηγές για τη μυθολογία τους. Οι ίδιοι γράφουν ότι δεν έχουν ούτε Κοσμογονία, ούτε Θεογονία, ούτε Θρησκεία. Δηλαδή αναγνωρίζουν και ομολογούν ότι αγνοούν ποιες είναι οι αρχές και οι καταβολές τους.

Το εκπληκτικό με την ανάρτηση της Wikipedia δεν είναι όσα χοντροκομμένα πλαγίως και προπαγανδιστικά αναφέρει, γι’ αυτά θα εκφράσουμε τις θέσεις μας, αλλά ψάξαμε να βρούμε κάτι για τους χριστιανούς ιερείς Κύριλλο και Μεθόδιο που τους δημιούργησαν και το αποδέχτηκαν οι Σλάβοι, το αλφάβητό τους, δεν βρήκαμε απολύτως τίποτα, ούτε το χριστιανικό τους έργο… απλά ότι θέλουν βοήθεια για την σύνταξη του άρθρου… Α-π-ί-σ-τ-ε-υ-τ-ο !!!

Για να αποκτήσουμε σαφή εικόνα και γνώση του οποιουδήποτε θέματος που εξετάζουμε, πρέπει να έχουμε σταθερή βάση τις αρχαίες πηγές,  ώστε να εξαλειφθεί η εμπάθεια ή αντιπάθεια γι’ αυτό που μελετάμε. Φυσικά και τα σχετικά βοηθήματα, δεν νομίζω πως έχει κάποιος αντίρρηση… Για το άρθρο μας συμβουλευτήκαμε τρία λεξικά. Α) Ησυχίου. B) Στέφανου Βυζάντιου, Γ) και το δυτικής προελεύσεως (δηλ. δικό τους) Lideell – Scott, και το συμπλήρωμα αυτών από τον Κ. Δ. Γεωργούλη.

Τα λεξικά που επικαλούμαστε, δεν μας αναφέρουν ούτε ίχνος της λέξεως «Σλάβος ή Σλάβοι». ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΥΔΕΜΙΑ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ. Η λέξη μέχρι τον 6ο είναι παντελώς άγνωστη. Αυτό και μόνο αυτό θα έπρεπε να κινήσει την υποψία των σοβαρών μελετητών.

Οι ειδήμονες της δύσης που με μανία υπερασπίζουν την Μακεδονία ως Σλαβική δεν πήραν καμία είδηση; Δεν γνωρίζουν ότι η Μητέρα του μεγάλου Αλεξάνδρου είναι Αμπρακίωτησα Μολοσσίδα – Ηπειρώτισσα Πριγκίπισσα; Σύμφωνα με το μητριαρχικό δίκαιο το παιδί της, «Ο μέγας Αλέξανδρος», είναι Ηπειρώτης 100%, αλλά για να μη φανούμε ακραίοι, σίγουρα, είναι 50% Μακεδόνας και 50% Ηπειρώτης. Γιατί ακόμα και σήμερα οι Ηπειρώτες λόγιοι σιωπούν;;; (Σύντομα θα αναρτηθεί ειδικό άρθρο για την Ολυμπιάδα).

Και λίγες μελαγχολικές σκέψεις… Αλήθεια! τι εμπόδιζε τους Βυζαντινούς να διδάξουν στους βαρβάρους την υπάρχουσα ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ και το ΑΛΦΑΒΗΤΟ της καθομιλουμένης; Την ιστορία δεν την διαμορφώσαμε εμείς, αλλά οι κρατούντες, γι’ αυτούς τους κρατούντες θα αναφέρουμε λίγα, αλλά καθαρά, λόγια.

Οι συγγραφείς της ιστορίας, δεν διαπίστωσαν ότι οι βυζαντινοί έκαναν τα πάντα για να ξεχαστεί ο προϋπάρχον πολιτισμός, γλώσσα, ήθη, έθιμα, και οτιδήποτε θύμιζε την παλιά θρησκεία; Δεν διαπίστωσαν πως έπραξαν τα πάντα για να εξαφανιστεί η ελληνική γλώσσα; Υπερβάλουμε; Επίσημα –το Βυζάντιο– δεν ονομαζόταν «Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία»; Και μέχρι σήμερα η έδρα της χριστιανοσύνης δεν αυτοαποκαλείται «Νέα Ρώμη»; Μέχρι σήμερα ο χριστιανισμός μένει πιστός στις αρχικές του δοξασίες. Είναι οι ίδιες δοξασίες που υπέγραψε ο Μωάμεθ ο Πορθητής με τον ανθενωτικό καλόγερο Γεννάδιο το 1453.

Πριν ξεκινήσει η δική μας τοποθέτηση, θα φωνάξουμε με όση δύναμη ψυχής μας απομένει: Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να καταλάβουμε ότι το ζήτημα είναι «ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ» εις βάρος της Ελλάδας, από γνωστούς και αγνώστους φιλέλληνες που έχουν αποφασίσει, ότι η περιοχή πρέπει να βρίσκεται σε διαρκεί αναστάτωση;

Αγαπητοί φίλες και φίλοι, θέση μας είναι να εμφανίσουμε το βασιλιά γυμνό. Η διά της ΒΙΑΣ μάθηση, δεν είναι στη νοοτροπία μας, ούτε στο ήθος μας, εμείς θα παραθέτουμε στοιχεία… και οι άλλοι, οι δήθεν… οι δοκησίσοφοι… θα απολαμβάνουν την προπαγανδιστική τους αμάθεια από την πολυθρόνα τους, και θα μας υβρίζουν… Την απάντησή όμως θα την λάβουν από τον Ηράκλειτο: «Ο Λόγος είναι πέρα από το χρόνο γνωστός· οι άνθρωποι τον κοροϊδεύουν, όχι μόνο πριν, αλλά κι αφού τον ακούσουν».

Και όλα αυτά θέλουν να τα καταπιούμε; Όχι δεν καταπίνονται, απεναντίας όπως πράξαμε με την λέξη «Δούναβης», το ίδιο θα πράξουμε και σήμερα αναλύοντας στο πρώτο μέρος, του άρθρου «Βόδα» μιά λέξη Πρωτοελληνική – Ηπειρωτική – Πελασγική, δηλαδή Πανελλήνια.

 ΒΟΔΑ

ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ

Θὰ ἒπρεπε νὰ γράψουμε ὁλόκληρο τόμο ἀνασκευάζοντας τὰ ὃσα ὁ λόγιος κ. Μέρτζιος ἒγραψε περὶ τῶν Ἠπειρωτικῶν τοπωνυμιῶν στὰ «Ἠπειρωτικὰ Χρονικὰ» τοῦ 1934. Ἀλλ’ ἀπασχολημένοι ἀπὸ τὶς ἂλλες μελέτες μας περὶ Ἠπείρου, τὶς τόσο πονηρές καὶ δαπανηρές, θὰ ἀρκεστούμε σὲ μία καὶ μόνη τοπωνυμία ἀσεβῶς ὃλως ἐκσλαβισθεῖσαν ὑπ' αὐτοῦ.

 Ἔτσι λοιπόν, ὁ κ. Μέρτζιος τὴν τοπωνυμία Βότινα καί Βότνα, θεωρεῖ Σλαβική, παραγωμένη ἐκ τοῦ Σλαβικοῦ Boda vodena δηλ. ὓδωρ, ὑδατώδης! ἀγνοήσας τελείως ὃτι οἱ Ἠπειρωτικὲς αὐτὲς τοπωνυμίες, ὅπως καὶ ἡ λέξη Boda εἶναι Ἑλληνικές, Ἠπειρωτικὲς πρὸ δέκα χιλιάδων ἐτῶν καὶ πολὺ πλέον, ὅντως γνωστὲς στὴν Ἠπείρο, ὃταν οὔτε ἲχνος ἀπαντᾶται Σλάβων καὶ Ρουμάνων καί Τούρκων ἀπὸ τὸ πρόσωπο τῆς Γῆς.

Κύριε Μέρτζιε! Σλαβικὰ Βόδα – voda λέγεται τὸ ὓδωρ· ναὶ ἀλλὰ καὶ Ἑλληνικὰ καὶ Ἠπειρωτικὰ τὸ ὓδωρ πρὸ ἀμνημονεύτων αἰώνων ἔτσι ἐλέγετο: βόδα.

Ὁ Ἡσύχιος γράφει: «βέδυ» τὸ ὓδωρ.

Ὁ Δούρις περὶ τοῦ Ἡρακλέους ἀφηγεῖται ὃτι: Ἡρακλῆ βωμὸν δημάμενον ἐπί τῷ Ἀλφειῷ πυγμῆς ἀγωνισθῆναι καὶ νικήσαντα τὴν ἑξῆς Ὁλυμπιάδα πάλιν ἀγωνιζόμενον ὑπὸ Ἐλάτου τοῦ Φεράνδρου πάλῃ ληφθῆναι καὶ ἐξ ἐκείνου τὸ: «πρὸς δύο αὐδ’ Ἡρακλῆς» παροιμιασθῆναι.

Ἐχεφυλίδης δὲ αὐτὸν ὑπὸ Κτεάτου καὶ Εὐρίπου τῶν Μολιανιδῶν ἡτατηθῆναι κατὰ τὴν ἐπ’ Αὐγέα στρατείαν, διωχθέντα δὲ ἂχρι τῆς Βουπρασίδος καὶ περιβλεψάμενον, ὡς οὐδεὶς ἐξίκετο τῶν πολεμίων, ἀνανήψαι τε καὶ ἐκ τοῦ παραρέοντος ποταμοῦ πιόντα προσαγορεῦσαι τοῦτο ἡδύ ὓδωρ, ὅ νῦν δείκνυται ἰόντας ἐκ Δύμας εἰς Ἧλιν, καλούμενον ὑπὸ τῶν ἐγχωρίων βαδὺ ὓδωρ. Τὰ αὐτὰ δὲ καὶ ὁ Φερεκύδης καὶ Κώμαχος καὶ Ἲστρος ἐν τοῖς Ἠλιακοῖς ἱστοροῦσι.

Ὅπως οἱ Ἠπειρῶτεςι καὶ οἱ Ἠλεῖοι καὶ οἱ Φρύγες, Ἠπειρῶτες καὶ αὐτοὶ ἦσαν, «βέδυ τὸ ὓδωρ ἀποκαλοῦν». Καὶ ἡ λέξις αὐτή, ὃταν ἡ πρωτόγονος Ἠπειρωτικὴ γλώσσα ἀπηρχαιώθη, κατάντησε λέξις «ἱερή», ὡς ἀνεγράψαμεν εἰς τὸ συνεχιζόμενον ἒργον ἡμῶν «Φῶς ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων», οὓτω κατ' ἀρχὰς ὁ Ὀρφεύς καὶ μετὰ ὁ Δίδυμος γράφει: Καὶ βέδυ Νυμφάων καταλείβεται ἱερὸν ὓδωρ.

Ἀλλὰ καὶ ὁ Θύτης Δίων ὁμοίως γράφει: Καὶ βέδυ λαβὼν καταχειρῶν καταχέου καὶ ἐπὶ τὴν ἱεροσκοπίαν τρέπου.

Καὶ ὁ Κωμικὸς Φυλίδης: Ἓλκειν τὸ βέδυ σωτήριον προσευχόμενοι.

Καὶ ὁ Κυζικηνὸς Νεάνθης γράφει: Τοὺς Μακεδόνας ἱερεῖς ἐπὶ ταῖς εὐχαῖς, βέδυ κατακαλεῖν ἳλὲω αὐτοῖς καὶ τοῖς τέκνοις.

Ἀληθῶς ἡ λέξις αὐτὴ ἦταν μία τῶν μυστηριακῶν λέξεων. Μέλπετε, ὦ παῖδες, Ἐκάεργον καὶ Ἐκαέργην. Καὶ ὁ λαός, κατὰ Κλήμεντα τὸν Ἀλεξανδρέᾳ ἐπέψαλλεν : Βέδυ, Ζάψ, Χθών, Πλῆκτρον, Σφίγξ, Κνάξ, Ζδί, Δζί, Χθύπτης, Φλεγμός, Δρύψ.

Αὐτὰ ἐψάλλοντο στοὺς Δελφούς, τὴν Δωδώνῃ, Ἐλευσίνα, Ἔφεσο καὶ σὲ ὁλόληρο τὸν Ἑλληνικὸ κόσμο.

Καὶ ὁ Πορφύριος ἐπίσης γράφει : Καὶ ἕτερα δὲ τοιαῦτα διὰ τῶν κδ´ στοιχείων ἀπαρτίζοντα, βέδυ... βέδυ δὲ ἐστὶν ἡ ὑγρὰ οὐσία. Τὰ αὐτὰ ἐπαναλαμβάνει Κλύδις ὁ Νεαπολίτης καὶ ἂλλοι.

Ὅλοι οἱ ἀνωτέρω ἔγραψαν πολὺ πρὶν ἢ ἀναφανοὺν οἱ Σλάβοι, βέδυ τὸ ὓδωρ ἐκάλουν. Ἀλλὰ καὶ αὐτὸ τὸ Ἑλληνικώτατο ὓδωρ Βοιωτικῶς οὓδωρ, εἶναι αὐτὸ τοῦτο τὸ Βύδωρ, τὸ βέδυ, τὸ βόδα, ἐκ τοῦ ὁποῖου ἒμαθον οἱ Σλάβοι λαβόντες ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων τὴν γλώσσαν καὶ τὰ πάντα. Αὐτὰ ὃμως τὰ ἀγνόησε ὁ κ. Μέρτζιος ζητῶντας στὶς Βιβλιοθήκες τῆς Βενετίας ἀρχαῖα Λεξικὰ διὰ νὰ γράψῃ ὃτι οἱ Ἠπειρωτικὲς λέξεις Βότινα καὶ Βότνα καὶ οἱ λοιπὲς 333 εἶναι Σλαυϊκές!!! Ἀληθῶς δεινῶν ἡ ἂγνοια!

Ὁ κ. Μέρτζιος τήν Βότιναν καί Βότνον, ἢ κατ’ ἐναλλαγὴ Πότινα καὶ Πότνα ποὺ σημαίνουν τόπους ὑδατώδεις, θέλει Σλαβικὲς ὡς προερχόμενες ἐκ τῆς λέξεως Βοδά.

 Τοῦτο ἀτυχῶς καὶ ἂλλοι ἀταλαιπωρήτως πρῖν ἀπὸ αὐτὸν ἀποδέχθησαν. Ἀλλ’ ὁ κ. Μέρτζιος ὁ τόσον πονῶν διὰ τὴν ἱστορίαν τῆς Πατρίδος του, ἒπρεπε ἀμελετήτως νὰ δεχθῇ τοῦτο;

 Ἂς μάθῃ λοιπὸν ὃτι ἡ λέξις βοδὰ εἶναι Ἑλληνική, Ἑλληνικωτάτη Ἠπειρωτικὴ, ὡς ἀκραιφνῶς Ἑλληνικές εἶναι αἱ βοδαμὸς – ποταμός, βοδὰμ στὴν Ἠπείρο· βοδὸν – ποτό· βοδίζω – ποτίζω· βοδήριον – ποτήριον· βοδιστὴς – ποτιστής· βόνδος – πόντος, βοδανὰ τὰ τοῦ Ὀμήρου ποτανά, τὰ ὑδατογενῆ πτηνά· βέταχνον τὸ πέταχνον ποτήριον· τὸ πάτακνον, τὸ πέδαχνον.

Βατιάκα ποτήριον ἐπίσης· βατίη ἡ φιάλη κατὰ τὸν Ἡσύχιο, τὸ βεδούριον ὑδροχοεῖον τοῦ κ. Πορφυρογεννήτου, τὸ κοινῶς βεδούρι λεγόμενον· πάταρα τὸ ἂγγος* βαιτρεύει καὶ βοδεμεῖ – ἀροτριᾶ κατὰ τὸν Ἡσύχιο· ποῦς ποδός, ὁ «Κάδμου ποῦς». Ὁ Ποτειδῶν – Ποσειδῶν θεὸς τῶν ὑδάτων· βοτάνη ἡ ὑδατόθρεπτος· βόθρος· βολίζω· βυθίζομαι εἰς τὸ ὓδωρ, βένθος θαλάσσης· βυτάνη ἡ φιάλη καὶ βατιάνη τὸ ποτήριον· βυτίνα ἡ λάγηνος· βυτίον τὸ βαρελάκι· βαθὺ ὓδωρ· βάλτος· βαλανεῖον· λιβάδι· πεδίον «πόντου πεδίον Αἰγαίου»· βάτραχος ὁ ὑδατοτραφής.

Ὅλες αὐτὲς οἱ λέξεις εἶναι Σλαβικές; Ὁ ποταμὸς εἶναι λέξις Σλαβική;

Μεταξὺ τῶν γλωσσῶν τοῦ Ἡσυχίου ὑπάρχει ἡ λέξις βόμβυξ· ἡ στάμνα –  δοχεῖον πλῆρη ὓδατος· ἐπίσης ἡ λέξις πάρταξον – ὓγρανον· ἀλλ’ ἒχουμε καὶ τὴν λέξιν παρδακὸς – δίυγρος· λέξιν καθαρῶς Ἠπειρωτική, τὸ «παρδάκι», καὶ κύριον ὂνομα Βαρδάκας· καὶ «παρθένιον ὓδωρ»· ἂν αὐτὰ εἶναι Σλαβικά, τότε καὶ ἡ λέξις ἂμπωτις δὲν εἶναι Ἑλληνική.

 Εὐτυχῶς αὓτη καὶ ὅλες οἱ ἂλλες εἶναι λέξεις Ἑλληνικώτατες. Βάτεια Ναϊάς, Νύμφη πηγαία. Βερόη μία τῶν Ὠκεανίδων Νυμφῶν, θυγατέρα τοῦ Ὠκεανοῦ καὶ τῆς Θέτιδος. Ὑάδες Νύμφες καὶ Ὑετός. Πήδασος ὁ τόπος ποὺ ἔχει πολλές πηγές. Πιτάνη θυγατέρα τοῦ ποταμοῦ Εὐρώτα. Ἀπιδανὸς ποταμός. Πετραῖος Ποσειδῶν Neptunus θεὸς τῶν Ὑδάτων καὶ τῶν νεφῶν. Πρωτεὺς θαλάσσιος θεός. Πρωτὼ Νύμφη θυγατέρα τοῦ Νηρέως. Πετραία Νύμφη θυγατέρα τοῦ Ὠκεανοῦ. Βοδενὰ τῆς Μακεδονίας ἡ ταὐτοσήμαντη Ἒδεσσα, τόπος δηλ. πλήρης ὑδάτων καὶ στὴν Κρήτῃ. Ἒδεσσα καὶ στὴν Συρία ὑδατοβριθής.

Οἱ Μικρασιᾶτες Ἰωάννη τὸν Βαπτιστὴ «Βοδὸς» ὀνομάζουν· πότνιος, ποτνιᾶς λέξεις ἀρχικὰ ἀναφερόμενες στὶς θαλάσσιες θεότητες καὶ τοὺς ἳππους, «ποτνιάδες ἳπποι», «ποτνιὰς Κρήνη», διότι ὅπως ἡ λέξις ποὺς ἔτσι καὶ ἡ ἳππος ἀναφέρεται στὸ ὓδωρ· ὁ ἳππος εἶναι σύμβολο τῶν πηγῶν καὶ τῶν ὑδάτων. Ποσειδῶν καὶ ἳππος μορφὲς συγγενεῖς. Πόδαγρος ἐκαλεῖτο ὁ ἳππος τοῦ Ἒκτορος καὶ τοῦ Μενελάου· Ποδάγρα δὲ μία τῶν Ἀρπυιῶν, ἡ ὁποία ἐκ τοῦ Ζεφύρου ἐγέννησε τοὺς δύο ἳππους τοῦ Ἀχιλλέως, ἦσαν δὲ αἱ Ἂρπυιαι θεαὶ τῶν θυελλῶν.

Ἱππότης δὲ ἐκαλεῖτο ὁ πατέρας τοῦ Αἰόλου, θεοῦ τῶν ἀνὲμων καί τῶν θυελλῶν. Ἱπποκρήνη πηγὴ τῶν Μουσῶν παρὰ τὸν Ἑλικῶνα. Ἱπποκόων υἱὸς τῆς Νύμφης Βατείας· ὁ ἳππος πήγασος καὶ τόσα ἂλλα…

Τὸ δεύτερο μέρος τοῦ ἄρθρου θὰ ὁλοκληρωθῆ μὲ τὴν λέξη Βιρός.

Hellenipaedia.gr / Γλωσσολογία /Κέντρο Συγκριτικής Γλωσσολογίας Ο Αθηναγόρας

 

Σ.Σ. Άφθονα γέλια μας χαρίζουν ορισμένοι –δήθεν– με την ετυμολογία της λέξεως Ιπποκράτης, θεωρούν τις γνώσεις τους τόσο σωστές που τον χαρακτηρίζουν φιλικά, «ο αλογοπιάστης». Ύπνος βαθύς και απονήρευτος… μάλλον βαθύ κώμα αγνωσίας.

 

Η μελέτη Βόδα – Βίρος, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έλευσις. Επικοινωνήστε για αγορά στο e-mail: eleusisbooks@gmail.com 

 

Υποσημείωση

* ἂγγος, εος, τὸ ἀγγεῖον διαφόρων εἰδῶν, δοχεῖον οἲνου, Ὀδύσσεια π, 13, πρβλ. β, 289 δοχεῖο γάλακτος. Ἰλιὰς Π, 643, πίθος ἢ κάδος διὰ τὸ πὰτημα τῶν σταφυλῶν.