Η ιστορία της Αναδυομένης Φρύνης

Ελληνικά

Η ιστορία του πίνακα «Η Αναδυομένη Αφροδίτη» έχει ιστορία 2,350 ετών περίπου. Το γεγονός ότι υπογράφει τον πίνακα ο διάσημος Sandro Botticelli, 11ος μάγιστρος του ηγουμενειου της Σιών δεν είναι τυχαίο.

Ας πάρουμε τα γεγονότα με χρονολογική σειρά… Είναι καλοκαίρι, τέλος Αύγουστος… είναι η εποχή όπου στον χώρο των Ελευσινίων μυστηρίων ξεκινούν οι τελετές… απ’ όλη την Ελλάδα καταφτάνουν προσκυνητές, άτομα που θα βιώσουν την ιεροτελεστία των «Ελευσινίων μυστηρίων», έστω με την παρουσία τους.

Ένα από τα δρώμενα, υποχρεωτικό γιά τους υποψήφιους προς μύηση, ήταν και οι καθαρμοί, αυτοί εγένοντο δημοσίως στην θάλασσα. Αυτό δεν εμπόδιζε τους επισκέπτες να απολαύσουν κι’ εκείνοι τον αντίστοιχο θαλασσινό λουτρό τους στα καθαρά νερά του κόλπου της Ελευσίνας.

Μία επιφανής παρέα Αθηναίων το απολαμβάνει, μεταξύ τους είναι ο ζωγράφος Απελλής και η εταίρα Φρύνη. Σε κάποια στιγμή η Φρύνη απομακρύνεται και χάνεται από την παρέα… βουτώντας στη θάλασσα… μετά από λίγο η Φρύνη, αφού απόλαυσε το λουτρό της, εξέρχεται σιγά σιγά ολόγυμνη από τη θάλασσα προς μεγάλη έκπληξη του Απελλή αλλά και ολόκληρης της παρέας,. Την παρακολουθεί ολόγυμνη να εξέρχεται σιγά σιγά με μεγαλοπρέπεια από τη θάλασσα, και προφανώς μέσα στο μυαλό του οραματίζεται την γένεση της Αφροδίτης, να Αναδύεται από τα «μήδεα» της θάλασσας. Φυσικά από το θέμα δεν απουσιάζει ο αγαπημένος άνεμος της Αφροδίτης, ο Ζέφυρος, ο άνεμος που φυσά από την μυθική Εφύρα.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα, μετά την έξοδο της Φρύνης από τη θάλασσα, ο σπουδαίος ζωγράφος Απελλής, ζωγραφίζει τον πίνακα, ταυτίζοντας την Φρύνη με την Αφροδίτη. Ο πίνακας είναι έτοιμος, οι Αθηναίοι ενθουσιάζονται και τον τοποθετούν στην πινακοθήκη της Ακροπόλεως, εκεί που βρίσκονται τα έργα των σπουδαίων ζωγράφων της εποχής. Η Πινακοθήκη στεγαζόταν στο αριστερό οίκημα των προπυλαίων της Ακροπόλεως.

Η παρακμή των Αθηνών που ακολουθεί, φυγαδεύει τον πίνακα στη Ρώμη, από τους κατακτητές. Από εδώ αρχίζουν τα παράξενα… Ο πίνακας ιστορικά έχει απολεστεί από τις αποθήκες, έτσι μας αναφέρουν οι ιστορικοί, αλλά τον 15ο αιώνα, ο Μέγας Μάγιστρος του «Ηγουμενείου της Σιών», άγνωστο με πιο τρόπο μέχρι τις μέρες μας, επαναφέρει τον πίνακα στην επικαιρότητα… με την υπογραφή, Sandro Botticelli.

Οι κριτικοί τέχνης, όπως αυτοαποκαλούνται, στον πίνακα του Μποτιτσέλι διακρίνουν την Αφροδίτη μελαγχολική… Κούνια που τους κούναγε, τι να καταλάβουν οι βάρβαροι από την ιερότητα του Πίνακα; Η ιερότητα του χώρου, η ιερότητα του γεγονότος, με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα του πλήθους, επέβαλλε σοβαρότητα έκφρασης της Αφροδίτης στον πίνακα, και ο Απελλής, μυημένος κι’ αυτός στα Μυστήρια, μας παρέδωσε απαλλαγμένη την εικόνα της Αφροδίτης, από οποιαδήποτε υπόνοια ερωτικής επιθυμίας, αποτυπώνοντας στο πρόσωπό της σοβαρότητα και αυτοπεποίθηση στο ποια είναι, αποκρύβοντας μάλιστα με τα μαλλιά της και το αιδοίον της. Στο θέμα απέδωσε την Αφροδίτη στην πρωταρχική διάστασή της, την «Ουρανία», χωρίς την οποιανδήποτε ανθρώπινη ερωτική επιθυμία, ή ασχολία.   

Πάλι καλά που υπάρχει ο πίνακας, γιατί ιστορικοί – ανιστόρητοι και αρχαιολόγοι που ακολουθούν κατά γράμμα την αλλοίωση και συρρίκνωση της Ελληνικής ιστορίας, μας έχουν βομβαρδίσει ότι οι αρχαίοι Έλληνες, δεν είχαν καλή επίδοση στη ζωγραφική…

Μετά την εξήγηση που σας παρείχαμε για την Αναδυομένη Φρύνη, η τοιχογραφία από τον τάφο του Φιλίππου, με την τρομερή αφαιρετική τέχνη, και την αρπαγή της Περσεφόνης από τον τύμβο της Αμφίπολης, ελπίζουμε όχι μόνο λεκτικά αλλά και γραπτά να διορθωθεί η ανιστόρητη θέση της πολιτείας απέναντι στου αρχαίους Έλληνες ζωγράφους.  

Λίγα λόγια για τον ΑΠΕΛΛΗ, είναι ο μέγιστος των αρχαίων ζωγράφων, που το έργο του «Η Αναδυομένη Αφροδίτη», σώζεται μέχρι σήμερα.

Διδάσκαλοι του ήσαν ο Έφορος στην Έφεσο, και ο Πάμφιλος στην Σικυώνα. Πατέρας του ήταν ο καλλιτέχνης Πυθεύς. Σπουδαία έργα του ήσαν: «Η Αναδυόμενη Αφροδίτη» με θέμα την Φρύνη. Σπουδαίος πίνακάς του ήταν, «Η Συκοφαντία», όπου την πλαισίωναν η Άγνοια, η Υπόληψη, ο Φθόνος, η Επιβουλή, η Απάτη, η Μετάνοια και η Αλήθεια, έργο καθαρά αλληγορικό.

Πολυπρόσωπος πίνακας ήταν και η «Θήρα της Αρτέμιδος». Φιλοτέχνησε πολλά έργα με αναφορά τον Μ. Αλέξανδρο, επίσης τον πίνακα που παριστάνει τη θεά «Τύχη». Γεννήθηκε το 380 στον Κολοφώνα της Μ. Ασίας και πέθανε στην Κω το τέλος του 4ου αιώνος.

hellenicpaedia.gr / περί τέχνης

Αξίζει να μη ξεχνάμε και τους Έλληνες επιστήμονες που είναι πιο ανθέλληνες από τους αδαής ανθέλληνες. Από τη δεκαετία του 1980 αμφισβητήθηκε η λατρευτική χρήση του κτίσματος (της Ελευσίνας) και θεωρήθηκε ότι μπορεί να ήταν χώρος κατοικίας. Ο αρχαιολόγος Μ. Κοσμόπουλος, μάλιστα, από το 2003 υποστηρίζει ότι το κτίριο μπορεί να χρησίμευε και για τους δύο σκοπούς, δηλ. ως κατοικία κάποιας επιφανούς οικογενείας και για την οικιακή λατρεία της Θεάς.

Θαυμάστε επιστημονική τεκμηρίωση, χωρίς να κοκκινίζει: μπορεί… Και ο δικός μας επιστημονικός λόγος: μπορεί η βλακεία να είναι ανίκητη, αλλά καλό θα ήταν να τα στειρώνουμε αυτά τα ανδράποδα, μπας και στο τέλος μειώσουμε τη βλακεία…