Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΕΦΙΑΛΤΗ - 3η έκδοση

Ελληνικά

 Το βιβλίο του Χρήστου Ρήγα «Η δημοκρατία του Εφιάλτη», τρίτη Έκδοση, πρέπει να υπάρχει σε κάθε ελληνικό σπίτι, ώστε να γνωρίσουμε όλοι το αληθινό πολίτευμα της δημοκρατίας, που δημιούργησε τον αξεπέραστο αθηναϊκό πολιτισμό, απελευθερώνοντας τις δημιουργικές δυνάμεις του λαού προς το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου, αυτό που έχει σήμερα ανάγκη ο τόπος μας περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Η ΔΩΡΕΑΝ δημοσίευση του βιβλίου «Η δημοκρατία του Εφιάλτη», για όσους δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να το αγοράσουν, θα συνεχιστεί από την ιστοσελίδας μας μέχρι τέλους. Είναι μια προσφορά του συγγραφέα Χρ. Ρήγα και των εκδόσεων Έλευσις.

Την αγορά του βιβλίου θεωρήστε την και ως ενίσχυση της προσπάθειάς μας, απ’ όσους έχουν την οικονομική δυνατότητα να συμπαρασταθούν.

ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΕΦΙΑΛΤΗ

Λιανική τιμή 17,50 €

στην προσιτή τιμή των 15,50 € χωρίς καμία επιβάρυνση

Αποστολή δωρεάν με αντικαταβολή

Οι φίλοι της ιστοσελίδας “hellenicpaedia.gr” θα λάβουν επιπλέον "ΔΩΡΟ" ένα μοναδικό συλλεκτικό ξύλινο χειροποίητο μαγνητάκι, με θέα την Πνύκα – Ακρόπολη.(δείτε εικόνα παρακάτω)

 

 

 

 

 

 

ISBN: 978-960-391-034-3 / Σελίδες 376 / Σχήμα 14Χ20,5 / Χαρτόδετο.

Για την παραγγελία σας επικοινωνήστε:

Εκδόσεις «ΕΛΕΥΣΙΣ», Ασκληπιού 71, 10680 Αθήνα, τηλ. 211 4027281

www.hellenicpaedia.gr

e-mail: eleusisbooks@gmail.com,

Facebook: ελληνοπαιδεία-helleniceducation

Γιατί πρέπει να διαβαστεί το βιβλίο

Στη δίνη της ηθικής και υλιστικής πτώσης που έχει περιέλθει ο άνθρωπος, το βιβλίο του Χρήστου Ρήγα, είναι μια τεκμηριωμένη απάντηση, πως και για πιο λόγο φτάσαμε στο θλιβερό σήμερα. Ο συγγραφέας ξετυλίγει τα ιστορικά γεγονότα από την εποχή του Δράκοντα, τη μεταρρύθμιση του Σόλωνα, την μεταρρύθμιση του Κλεισθένη όλα τα γεγονότα που μεσολάβησαν για την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας από τον αθηναίο πολίτη Εφιάλτη και επαναφέρει στην μνήμη μας αυτά που ο «Ολιγαρχικός» Θουκυδίδης αποσιώπησε… για να καταλήξει στο σήμερα. Ένα σήμερα τραγικό χωρίς επιστροφή, αν δεν αντλήσουμε χρήσιμα στοιχεία από την μοναδική εμπειρία της Αθηναϊκής δημοκρατίας, τα έργα της οποίας θαυμάζουμε μέχρι σήμερα, το αύριο είναι αβέβαιο…

Το βιβλίο «Η δημοκρατία του Εφιάλτη», είναι πολιτικό μανιφέστο, χρήσιμο για την αφύπνιση των καθημερινών ανθρώπων, ώστε να πεισθούν πως το σήμερα του πλανήτη είναι απόρροια των τραγικών γεγονότων που ακολούθησαν την κατάλυση και εξαφάνιση της δημοκρατίας το 322 π.Χ. μιά για πάντα.

Ο αναγνώστης καλείται να κατανοήσει τα αίτια της σημερινής κατάντιας και να συνειδητοποιήσει, πως, η απεξάρτηση της επιρροής του πολίτη από τον αρχηγό της Φατρίας, που με πάθος υιοθέτησε η δημοκρατία, είναι επιτακτική ανάγκη. Σήμερα την Φατρία και τον Φατριάρχη έχει αντικαταστήσει το «Κόμμα» και ο «Αρχηγός». Αποτέλεσμα, συνειδητό για τους αφέντες ασυνείδητα από τον λαό ενισχύουμε την αντιδημοκρατική–διακυβέρνηση.

Εμείς που έχουμε κατανοήσει την πεμπτουσία του πολιτεύματος της δημοκρατίας, δεν είμαστε ονειροπόλοι, αλλά πραγματιστές. Το αθάνατο πολίτευμα της δημοκρατίας, όπως το καταγράφει ο συγγραφέας για να έχει επιτυχία σήμερα η εφαρμογή του, πρέπει να αποτελέσει τη βάση αναπροσαρμογής της κεντρικής ιδέας στα σημερινά δεδομένα. Και κεντρική ιδέα είναι «το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου».

Η μεθοδική αναλυτική και επιστημονική μελέτη πάνω στο πολίτευμα της δημοκρατίας, που διαπραγματεύεται το βιβλίο, θα οδηγήσει όλους τους ανθρώπους, να αναθεωρήσουν την γνώμη τους για το πολίτευμα και την ουσία της δημοκρατίας.

Ας βρουν άλλο διαφημιστικό τρικ οι Ολιγάρχες για να παραπλανούν τους λαούς, αφού η δημοκρατία σαν λέξη και ουσία, δεν έχει καμία συγγένεια ή απόχρωση με αυτό το εξάμβλωμα που διαφημίζουν σαν το ιδανικό πολίτευμα για το καλό των λαών. Όλοι οι εξουσιαστές, σφετεριστές της εξουσίας, αμόρφωτοι και μορφωμένοι, γράφουν πάνω σ’ ένα χαρτί τις επιθυμίες τους, τις βαφτίζουν δημοκρατία και κυβερνούν εν ονόματι του λαού.

Η εξίσωση–παγίδα του ολιγαρχικού Ισοκράτη Δημοκρατία=Πολίτευμα και Πολίτευμα =Δημοκρατία, άρα όλα τα πολιτεύματα είναι δημοκρατικά, πρέπει να εξαφανιστεί απ’ τη σκέψη όλων μας. Δημοκρατία είναι μία χωρίς «επιθετικούς προσδιορισμούς».

Στην «αυθεντική» δημοκρατία ο πολίτης μέσα από την τριβή του με τα κοινά, γνωρίζει «να άρχει και να άρχεται». Ξεχωρίζει το ατομικό από το κοινωνικό συμφέρον. Γνωρίζει ότι ο ίδιος είναι υπεύθυνος για τις πολιτικές αποφάσεις του. Γνωρίζει να αξιοποιεί ελεύθερα τις δημιουργικές του δυνάμεις. Ακούει ότι είναι για το καλό του συνόλου και όχι μόνο το ατομικό. Εφαρμόζει στην πράξη ισονομία και ισηγορία. Γνωρίζει ότι χωρίς φιλοπατρία θα γίνει δούλος. Δεν ανταγωνίζεται το κράτος, γιατί αισθάνεται ότι και ο ίδιος είναι το κράτους. Γνωρίζει ότι χωρίς τη δική του συμμετοχή οι δημαγωγοί θα τον χειραγωγήσουν με τυραννικό τρόπο κ.ά.

Μετά τα γεγονότα που ζούμε, είναι ξεκάθαρο ότι άλλο η κρατική εξουσία και άλλο η κυβέρνηση να συνεργάζεται με την κρατική εξουσία. Στον αντίποδα ο πολίτης εκλιπαρεί για το αυτονόητο, μια αύξηση ολίγων ευρώ το μήνα. Όχι για να αλλάξει η ζωή του, αλλά γιά να γίνει ποιο υποφερτή… ποιο ανθρώπινη… αλλά ποιος τον ακούει, αφού οι εξουσιαστές δεκάρα δεν δίνουν γιά την ανθρώπινη ύπαρξη;

Διαβάστε ένα μικρό απόσπασμα από τον «Επίλογο» του βιβλίου, σ. 362.

Η εκάστοτε κυβέρνηση δεν διαμορφώνει την πολιτική της με βάση το πρόγραμμα του κόμματος που εξέλεξε ο λαός, αλλά με βάση την κρατική πολιτική. Αν το πρόγραμμα του πλειοψηφούντος κόμματος είναι μέσα στα πλαίσια της κρατικής πολιτικής, και αυτό συμβαίνει συνή­θως στα λεγόμενα "δεξιά" κόμματα, τότε η μετατροπή της κρα­τικής πολιτικής σε κυβερνητική πολιτική δεν γίνεται αντιληπτή. Όταν όμως το πρόγραμμα του πλειοψηφούντος κόμματος είναι αντίθετο με την κρατική πολιτική, και αυτό συμβαίνει στα λεγό­μενα "αριστερά" κόμματα, τότε η κυβέρνηση αναγκάζεται να ε­φαρμόσει την κρατική πολιτική και όχι το πρόγραμμα του κόμ­ματος με βάση το οποίο εξελέγη. Για να γίνει αυτό κατορθωτό, η κυβέρνηση αυτονομείται από το κόμμα και από τον έλεγχο του κόμματος. Έτσι εξηγείται το εξής αξιοπερίεργο φαινόμενο: Ενώ τα κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία έχουν αντίθετα προγράμματα, οι κυβερνήσεις τους εφαρμόζουν την ίδια ακριβώς πολιτική. Στους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος που ενδεχομένως αντιδράσουν α­πό τη μη εφαρμογή του κομματικού προγράμματος, τίθεται θέ­μα κομματικής πειθαρχίας. Ο ρόλος του βουλευτή υποβαθμί­στηκε μαζί με την υποβάθμιση του κοινοβουλίου ως κέντρου πολιτικών αποφάσεων. Το σύγχρονο κοινοβούλιο έχει καταστεί χώ­ρος όπου συναντώνται κομματικοί εντολοδόχοι, για να κατα­γράψουν αποφάσεις οι οποίες έχουν ληφθεί ήδη αλλού.

Οι κυρίαρχες οικονομικές δυνάμεις, μεταφέροντας την ε­ξουσία από το κοινοβούλιο στο κράτος, διατηρούν το κοινο­βούλιο ως χώρο νομιμοποίησης και δημοσίευσης της εξουσίας τους.