Δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο - Ο εχθρός Λαός

Ελληνικά

Απ’ τη στιγμή που ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα του «Δημοψηφίσματος» στο Ηνωμένο Βασίλειο, όλοι κάτι έχουν να πουν… αλλά το πιο σημαντικό δεν ακούστηκε από κανένα πολιτικό αναλυτή: το αποτέλεσμα του Αγγλικού δημοψηφίσματος ήταν η συντριβή του κομματικού πολιτικού συστήματος της Αγγλίας. Σκεφτείτε ότι το κόμματα Φιλελευθέρων και Εργατικών, στις τελευταίες εκλογές συγκέντρωσαν, περίπου, το 85% των ψήφων του εκλογικού σώματος… Δηλαδή με απλά λόγια οι ψηφοφόροι, δεν υπάκουσαν, και έπραξαν αυτό που οι ίδιοι έκριναν σωστό!!! Αυτή είναι η δύναμη των δημοψηφισμάτων. Γι’ αυτό τον τρέμουν οι επαγγελματίες λαοπλάνοι  Ολιγάρχες πολιτικοί του συστήματος σε όλες τις εποχές.

Αυτή είναι η δύναμη του λαού, και όλων των λαών παγκοσμίως, στην κυριολεξία. Σκεφτείτε πως κάνουν, ακόμα και σήμερα, πρώτα επικαλούνται το λαό, γιατί αυτόν –το λαό–,  φοβούνται, γιατί αυτός είναι ο Εφιάλτης τους. Οι λαοί είναι εχθροί τους και σαν εχθρούς τους αντιμετωπίζουν… Γνωρίζουν καλά ότι χωρίς λαό δεν θα υπάρχουν ούτε εκείνοι… επομένως πρέπει να τον έχουν κάτω από τη δική τους επιρροή και εξουσία, ώστε αυτοί –οι λαοί– να εργάζονται, να ιδρώνουν για να περνούν αυτοί καλά… όχι μόνο στον οικονομικό τομέα, αλλά για να ικανοποιήσουν το αρρωστημένο πάθος τους για εξουσία. Οι άνθρωποι – πολιτικοί χρίζουν ψυχιατρικής παρακολούθησης και υποστηρίξεως.  

Σκεφτείτε για μια στιγμή, ένας «Ολιγάρχης» τοποθετεί 10.000.000 ευρώ πάνω σε ένα γραφείο, και ένα χρόνο να το αφήσει εκεί, πάλι το ίδιο ποσόν θα μετρήσει. Αν όμως, το ποσόν αυτό, γονιμοποιηθεί διά της εργασίας θα πολλαπλασιαστεί. Αυτή η γονιμοποίηση καλείται «εργασία». Αυτή είναι η δύναμή μας, αυτή τη δύναμη τρέμουν, και ενώ την λεπτομέρεια αυτή την γνωρίζουν, θέλουν να την αγνοούν, αφού εμείς οι ίδιοι την αγνοούμε… και βρισκόμαστε τώρα χιλιάδες χρόνια στην ίδια κατάσταση… ενώ, αν, λέω αν, μελετούσαμε με προσοχή το βιβλίο του Χρ. Ρήγα, «Η Δημοκρατία του Εφιάλτη», θα μπορούσαμε να αντλήσουμε χρήσιμες οδηγίες για το σήμερα, ώστε να αντιμετωπίσουμε, ψυχολογικά και πρακτικά τις θέσεις μας.

Το διαχρονικό της Τυραννικής διακυβερνήσεως των λαών, μας το παραδίδει και ο Αισχύλος στον Προμηθέα Δεσμώτη. Το σύστημα διακυβερνήσεως του Διός μας το αποκαλεί «Τυραννίδα», τον δε Δία πατέρα θεών και ανθρώπων «Τύραννο».

Ο Τραγωδός στο έργο του μας περιγράφει ότι ο Τύραννος αλυσοδένει τον Προμηθέα, αλλά οι υπηρέτες των Ολιγαρχών «λόγιοι» παρερμηνεύοντας, μας παρουσιάζουν τον Δία ως φιλεύσπλαχνο ο οποίος τιμωρεί τον Προμηθέα επειδή λέει έκλεψε τη γνώση και την έδωσε στους ανθρώπους.

Απευθύνομαι στο μέσο νοήμονα άνθρωπο και τον ερωτώ, γνωρίζει από την ιστορία, πολλούς Τυράννους φιλεύσπλαχνους και φίλιους προς το λαό τους;;; Τους Τυράννους ένα πράγμα μόνο τους ενδιαφέρει ο πλούτος και μόνο ο Πλούτος, γιατί να αποτελεί εξαίρεση ο προστάτης τους Δίας; Αυτά τότε, αλλά και σήμερα το ίδιο δεν συμβαίνει απ’ την Πολιτική, Οικονομική και Θρησκευτική εξουσία;

Η Τυραννική ιδιότητα του Διός κυριαρχεί σε όλο το έργο του Αισχύλου… ειδικά στον στίχο 231 – 236 είναι απόλυτα κατανοητός· αν τον διαβάσουμε προσεκτικά θα ανατριχιάσουμε: …ο Προμηθέας βρίσκεται αλυσοδεμένος και απαντά στο Χορό περιγράφοντας τις ηθικές και υλικές αξίες του Τυράννου Δία..

…Για τους κοινούς θνητούς –ο Δίας– δεν έχει να πει ούτε ένα καλό λόγο, απεναντίας έχει βάλει στο μυαλό του να καταστρέψει το υπάρχον γένος των ανθρώπων, και να δημιουργήσει καινούργιο σύμφωνα με τα δικά του πρότυπα. Δυστυχώς κανένας δεν πήρε το μέρος μου όταν όρθωσα λόγο απέναντί του. Εγώ τόλμησα να τον αποτρέψω απ’ το να στείλει το λαό στον άλλο κόσμο. Γι’ αυτό βασανίζομαι με φριχτά κι’ αβάσταχτα μαρτύρια, επειδή συμπόνεσα και πήγα να σώσω τους θνητούς απ’ την ολοκληρωτική καταστροφή. Ντροπή σου Δία…   

Αυτός είναι ο Αισχύλος, διαχρονικός και χρήσιμος μέχρι το σκληρό και απάνθρωπο σήμερα… βγάλτε μόνοι τα συμπεράσματά σας. Αυτό δεν συμβαίνει και σήμερα;;; τόσο εύκολα ξεχνάμε την «Agenda 21» για τη μείωση του πληθυσμού, στο προπαγανδιστικό βιντεάκι του Ο.Η.Ε.; τόσο εύκολα ξεχνάμε ότι «ο προσδόκιμος συνταξιοδοτικός χρόνος ηλικίας των ανθρώπων, δεν συμβαδίζει με τον προσδοκώμενο χρόνο;» τόσο εύκολα ξεχνάμε ότι σήμερα ο εργαζόμενος είναι συνώνυμος με τη λέξη τεμπέλης; Τόσο εύκολα ξεχνάμε ότι χωρίς εμάς που γονιμοποιούμε το κεφάλαιο με την εργασία μας, μάς θεωρούν αβάσταχτο βάρος;

Μήπως στο σημείο αυτό πρέπει να σας παροτρύνω να ξαναδιαβάσετε την «Πολιτεία» του Πλάτωνα; Τα ίδια δεν λέει και αυτός για τον άνθρωπο; Τα ίδια σχέδια δεν έχει για την άρχουσα τάξη; Γι’ αυτό είναι τόσο αγαπητός στους Ολιγάρχες… Είναι ο θεωρητικός υποστηρικτής της άρχουσας τάξεως. ΤΥΧΑΙΟ;;; (Οι θέσεις μας είναι καθαρά πολιτικές και μόνο Πολιτικές).

Και η άλλη άποψη, αν ο Προμηθέας έκλεψε τη γνώση του Διός, (ΠΟΙΑ ΓΝΏΣΗ;) τότε πρέπει να τον αγκαλιάσουμε δύο φορές, αφού την κομπίνα, τη βρωμιά και την τυραννική διακυβέρνησή του, την έκανε γνωστή και στους ανθρώπους, σπάζοντας έτσι το μονοπώλιο του Διός.

Απ’ όποια πλευρά και αν το εξετάσει κανείς, οι λόγιοι Ολιγάρχες και οι υπηρέτες του μας λένε ψέματα, και θα συνεχίζουν να μας λένε ψέματα όσο δεν κατανοούμε τον ανατρεπτικό λόγο του Αισχύλου… 

Με την ευκαιρία του Αγγλικού δημοψηφίσματος θυμήθηκα τη θέση της Ελληνοπαιδείας για το ελληνικό δημοψήφισμα… έγραφε, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι δεν τους ενδιαφέρει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, αλλά αυτό καθ’ εαυτό η πράξη του δημοψηφίσματος. Γι’ αυτό προτείναμε ευθέως την συμμετοχή όλων. Ίσως ορισμένοι δεν κατανόησαν τα λόγια μας τότε.

Και για το σήμερα, ακούστηκε από επίσημα πολιτικά χείλη ότι «το δημοψήφισμα διχάζει τους λαούς, και γι’ αυτό δεν πιστεύω στα δημοψηφίσματα». Η ίδια κυρία πριν από μικρό διάστημα, ως Πρόεδρος ενός μικρού πολιτικού παραμάγαζου μας ενημέρωνε επίσημα, ότι είναι υπέρ ενός δημοψηφίσματος, μας έβγαλε μάλιστα, και ανακοίνωση… παράλληλα εξηγούσε την προτάσή της για διενέργεια δημοψηφίσματος «μόνο» για το Σύνταγμα, τονίζοντας ότι η αναθεώρησή του και οι πολιτικές που θα επιφέρει, θα αποτελέσουν μια ανατροπή στην πράξη των στρεβλώσεων και των ανεπαρκειών που έχει επιβάλλει το πολιτικό σύστημα τα τελευταία 30 χρόνια.

Αναλύοντας τις δύο θέσεις περί δημοψηφίσματος πρέπει να παραδεχτώ ότι η κυρία είναι τίμια και δικαίως έχει εξέχουσα θέση στη λέσχη Μπίλντεμπεργκ. Και στις δύο περιπτώσεις η κυρία λέει την αλήθεια, δεν πιστεύει στα δημοψηφίσματα. Θα σχολιάσω μόνο τη δεύτερη θέση της, όπου αποκαλύπτει το απολυταρχικό της alter ego. Σε ένα δημοψήφισμα είναι δυνατόν να γνωρίζεις εκ των προτέρων το αποτέλεσμα; εσύ πως είσαι βεβαία ότι οι προτάσεις σου θα εγκρίνονταν σ’ ένα μελλοντικό δημοψήφισμα;;; Και όμως η κυρία αυτή έχει φανατικούς ψηφοφόρους οπαδούς.

Εμείς δεν κομίζουμε γλαύκας εις Αθήνας, στο άρθρο μας «Τι είναι πολιτισμός» σε μια αποστροφή του λόγου μας αναφέραμε, σχετικά με τα γεγονότα του γαλλικού περιοδικού:βλέποντας στην πορεία κατά της τρομοκρατίας, (που οι ίδιοι δημιούργησαν) να είναι αγκαλιασμένοι και αλληλέγγυοι οι επιφανέστεροι εκπρόσωποι των τοκογλύφων Ολιγαρχών της Ευρώπης, ήρθε ο αγαπημένος μου Πολύβιος Δημητρακόπουλος (1864-1922) και μου ψιθύρισε: Όταν ακούς γιά τοκογλύφο, να τρέμεις. Καμιά πληγή δεν μπορεί να συγκριθεί προς αυτόν. Οι εφτά πληγές της Αιγύπτου κατέστρεψαν τα επίγεια επ’ αυτής, αλλ’ αφήκαν την Αίγυπτο. Ο Θεός –ευτυχώς τότε– ελησμόνησε τον τοκογλύφο. Αυτός θα κατέτρωγε και αυτή την Αίγυπτο, και θα κατάπινε τον Νείλο γιά να την χώνευση.

Φίλες και φίλοι ας αφήσουμε τις κουτοπόνηρες σκέψεις, ποιος είσαι εσύ και ποιος είμαι εγώ, και ας σκεφτούμε απλά και λογικά. Η χώρα μας βρίσκεται κάτω από τη μπότα ξένων οικονομικών δυναστών, με πυροτεχνήματα και με παχιά λόγια γεμάτα αέρα δεν προσφέρουμε θετικές υπηρεσίες, ούτε στους εαυτούς μας, αλλά ούτε και στον συνάνθρωπό μας. Αν δεν αλλάξουμε την λανθασμένη νοοτροπία μας, τόσο το σάπιο πολιτικό σύστημα θα μας εξουσιάζει…

Κάνω λάθος; Δανείζομαι τον γραπτό λόγο, του συγγραφέα Χρήστου Ρήγα, απ’ το βιβλίο του, «Η Δημοκρατία του Εφιάλτη», σελ. 368.

…Οι κυρίαρχες δυνάμεις δεν ενδιαφέρονται για το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου, παρά μόνο για το δικό τους ιδιαίτερο συμφέρον το οποίο ταυτίζεται με το εθνικό συμφέρον γιατί θεωρούν το έθνος ως τσιφλίκι τους.

«Οι συντηρητικοί πολιτικοί του Μωριά Ζαϊμαίοι, Λονταίοι, Νοταραίοι, Μακρυγιανναίοι και Μαυρομιχαλαίοι… νόμιζαν ότι είχαν το αποκλειστικό δικαίωμα του «άρχειν των Ελλήνων» και χαρακτηριστικά έλεγαν κατά τον Σπηλιάδη (Α, 565) : «Όταν δεν άρχομεν ημείς καθώς και εκ γενητής συνηθείσαμεν να μας λέγωσιν ο λαός αυθέντας και άρχοντας, και να είμεθα άρχοντες. Όταν δεν διευθύνομεν ημείς τα τε πολιτικά και πολεμικά, όταν δεν διοικώμεν ημείς το έθνος, όπως βουλώμεθα και θέλομεν, ενώ ημείς αποτελούμεν το έθνος, τότε «γαία πυρί μειχθήτω». (Τάκη Σταματόπουλου, Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, τ. 4, σελ. 146. Εκ. Κάλβος).

Με τη δημιουργία Κράτους και Κοινοβουλευτικού συστήματος, ο ισχυρός πρόκριτος έγινε κομματάρχης. Οι ανίσχυροι αγρότες προσκολλούνταν στον ισχυρό κομματάρχη από τον οποίο ζητούσαν βοήθεια και προστασία. Ο πρόκριτος– κομματάρχης εξυπηρετούσε τον αγρότη και τον μετέτρεπε σε «πελάτη…». Από εδώ πηγάζει το «πελατειακό σύστημα», που επηρέασε την πολιτική ζωή της χώρας μας και που ακόμα δεν έχει εξαλειφθεί. Οι παραδοσιακές ηγετικές ομάδες χρησιμοποίησαν το κοινοβουλευτικό σύστημα για να εξυπηρετήσουν το σύστημα της «πελατείας», και όχι για την ομαλή λειτουργία των θεσμών που θα συντελούσε στον πολιτικό και κοινωνικό εκσυγχρονισμό.

Με το «πελατειακό σύστημα» εμποδίστηκε η λειτουργία και αυτής της τυπικής αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, με αποτέλεσμα να μη συντελείται ποτέ στην Ελλάδα μια κοινωνική και πολιτική αλλαγή, κατά τα πρότυπα της Δυτικής Ευρώπης.

Οι ηγετικές ομάδες δεν εμπιστεύτηκαν ποτέ το λαό και παρεμπόδισαν πάντα τη συμμετοχή του στην εξουσία. Για να διασφαλίζουν την κυριαρχία τους και να κρατούν σε υποταγή το λαό, από την επανάσταση του 1821 μέχρι σήμερα, στηρίχτηκαν στους ξένους. Ποτέ δεν δέχτηκαν και δεν επέτρεψαν μια κοινωνική και πολιτική αλλαγή που να αποβλέπει στην κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας. Θα περίμενε κανείς, πως μετά την μεταπολίτευση του 1974 τα κόμματα που εναλλάχτηκαν στην εξουσία θα συντελούσαν στον οικονομικό και κοινωνικό εκσυγχρονισμό της χώρας. Αντίθετα, αντί γι’ αυτό, την οδήγησαν σε βαθιά οικονομική, πολιτική και κοινωνική κρίση, βυθίζοντας τα λαό στη δυστυχία και στην ταπείνωση.

Η δημοκρατία που εκφράζει το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου και μετατρέπει τον απλό πολίτη ψηφοφόρο σε συνειδητό και ενεργό πολίτη, είναι ακόμα το ζητούμενο… 

Hellenicpaedia.gr / Κοινωνιολογία / Η Δημοκρατία του Εφιάλτη