Αν μπορούσαν.. αυτό θα λέγαν για το 1922!!!

Ελληνικά

Οι ιστορικοί δε μπορούν, όταν κάνουν τις καταγραφές των γεγονότων, όταν δηλαδή κάνουν την καταγραφή της Ιστορίας, να ξεφύγουν, όπως και όλοι οι άνθρωποι, εντελώς από την υποκειμενικότητά τους, να αρθούν πάνω από τις περιστάσεις, να ξεχάσουν ποιοι είναι και τι πιστεύουν, να γίνουν αντικειμενικοί και με αντικειμενικότητα να κάνουν τις καταγραφές τους. Έτσι συχνά πυκνά παρατηρούμε πολλέσκαταγραφές που είναι ακραία υποκειμενικές: άλλεσκαταγραφές υπερτονίζουν γεγονότα, άλλεσκαταγραφές δεν τους δίνουν την πρέπουσα σημασία, άλλεσκαταγραφές τα μεγεθύνουν και άλλεσκαταγραφές τα σμικρύνουν. Μερικέσκαταγραφές μάλιστα εμφανίζουν μη γενόμενα ως γεγονότα και άλλεσκαταγραφές πάλι δεν αναφέρουν γεγονότα ως μη γενόμενα.

Είναι όμως ανάγκη, επειδή πλέον ζούμε σε μια κοινωνία που οδεύει με βήμα ταχύ προς την παγκοσμιοποίηση, να ελέγξουμε τα σημεία εκείνα της καταγραμμένης ιστορίας, τα οποία, εξαιτίας ενός υφέρποντα ρατσισμού, ενός υποφώσκοντα εθνικισμού και ενός υφέρποντα, υποφώσκοντα και υπεριπτάμενου μιλιταρισμού, μπορούν να προκαλέσουν τριβές μεταξύ εθνικών κρατών, που ακόμα δυστυχώς υπάρχουν και που τελικά με τη βοήθεια του θεού θα πάψουν κάποτε –ευχόμαστε σύντομα– να υπάρχουν. Ενώ είναι φανερό και στους τυφλούς ακόμα ότι και ο υφέρποντας ρατσισμός, και ο υποφώσκοντας εθνικισμός, και ο υφέρποντας, υποφώσκοντας και υπεριπτάμενος μιλιταρισμός έχουν οξυνθεί στο σημείο που είναι οξυμένοι από την υποκειμενική πέννα κάποιων δήθεν ιστορικών, οι οποίοι παραποίησαν ή και μεγαλοποίησαν ή σμίκρυναν γεγονότα ή ακόμα και επινόησαν κάποια από το μηδέν, ενώ άλλα τα απόκρυψαν.

Είναι πλέον υποχρέωση των Νεοελλήνων εκπροσώπων του πνεύματος και ιδιαίτερα των εκπαιδευτικών της Κατώτερης και Μέσης Εκπαίδευσης (και γιατί όχι και της Ανώτατης) διαμέσου του γλωσσοσωτήριου κ.λπ. Παιδαγωγικού Ινστιτούτου να φροντίσουν ώστε όλες αυτές οι παραχαράξεις της αληθινής Ιστορίας να εξαλειφτούν από τα σχολικά βιβλία, και επιτέλους τα Ελληνόπουλα να διδάσκονται τα πραγματικά γεγονότα και όχι μυθοπλασίες.

Να λοιπόν μερικές ακόμα (συγκεκριμένες) προτάσεις για τη βελτίωση του βιβλίου Ιστορίας της 6ης Δημοτικού –και όχι μόνο– στο ανανεωτικό πνεύμα των καιρών – και όχι μόνο. Χρησιμοποιήσαμε την λέξη «Σούρα», αντί για την ελληνική λέξη «Κεφάλαιο», γιατί εναρμονίζεται με το σκεπτικό του παρόντος σχολικού βοηθήματος, αφού μ’ αυτή τη λέξη αποκαλούνται τα κεφάλαια του Κορανίου. Έτσι είμαστε και στο πνεύμα της προοδευτικής αδελφοποιημένης παγκοσμιοποίησης.

Άλλωστε έχουμε υπογράψει επίσημα και την καταδίκη μας, όπου βάση του Νόμου 2929/ΦΕΚ 142/27 Ιουνίου 2001 για τη συγγραφή των σχολικών μας βιβλίων σε όλες τις βαθμίδες, πρέπει να συμφωνεί η Τουρκία, οι Γείτονές μας, ο ΟΑΣΑ, η ΕΕ, η Unesco και άλλοι διεθνείς Οργανισμοί… δηλαδή οι Μ.Κ.Ο. που γνωρίζουμε καλά από ποιούς χρηματοδοτούνται…

Σούρα 5

Τον Αύγουστο του 1922 συνέβη στη Σμύρνη της Μικρής Ασίας το εξής πανάθλιο από όποια άποψη και να το δει κανείς περιστατικό: Με δεδομένη την κορύφωση εκείνες τις μέρες της εξόδου των Ρωμιών πολιτών απαφορμή των διακοπών, κάποιοι ασυνείδητοι ταξιδιωτικοί πράκτορες εξέδωσαν εκατονταπλάσιο αριθμό εισιτηρίων στα πλοία από αυτόν των ταξιδιωτών που εκείνα ήταν σε θέση να εξυπηρετήσουν. Ξαφνικά στο λιμάνι της Σμύρνης άρχισαν να συρρέουν δεκάδες χιλιάδες Ρωμιοί, που είχαν προμηθευτεί εισιτήρια, ενώ και πολλοί άλλοι είχαν πάει εκεί με τη βάσιμη ελπίδα ότι θα βρουν θέση στα πλοία. Αυτό που κατέγραψε ο φωτογραφικός φακός ήταν ιλαρό (δηλαδή αστείο, που προκαλεί το γέλιο) και συνάμα τραγικό: Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι να συνωστίζονται σε λίγα τετραγωνικά πάνω στην προβλήτα του λιμανιού, να κρατούν τα εισιτήρια στα χέρια και να τα ανεμίζουν φωνάζοντας οργισμένοι: «Απατεώνες πράκτορες, μας πουλήσατε εισιτήρια χωρίς να υπάρχουν θέσεις και μας κουβαλήσατε εδώ χωρίς καμιά ντροπή». Άλλοι να φωνάζουν: «Τι γίνεται εδώ, μας είπατε ότι υπάρχουν θέσεις στα πλοία και κατεβήκαμε στο λιμάνι για να φύγουμε. Τι θα κάνουμε τώρα;». Οι κάτοχοι εισιτηρίων, παρόλη την απελπισία τους, δε μπορούσαν παρά να γελάσουν και να τους ειρωνευτούν: «Καλά, βρε πανέξυπνοι, εμείς τα έχουμε πληρώσει και δεν υπάρχουν θέσεις, εσείς πώς νομίζετε ότι θα μπείτε στα καράβια; Μπας και θαρρείτε ότι θα σας δώσουμε τα δικά μας εισιτήρια;»

«Γιατί δε γυρνάτε στα σπίτια σας, να αδειάσει ψίχα ο τόπος και να ξεσυνωστιστούμε λιγάκι»;

«Κι εμείς πότε θα πάμε διακοπές»;

«Θέλεις να σου πω ποιανού αγίου;».

Έτσι είχαν τα πράγματα, ο συνωστισμός ήταν φριχτός. Το χειρότερο όμως ήταν ότι πολλοί Ρωμιοί, που δεν είχαν πληροφορηθεί τα καθέκαστα, συνέχισαν να καταφθάνουν στο λιμάνι. Ο συνωστισμός είχε ξεπεράσει πλέον κάθε όριο.

Είναι ζήτημα αν σε κάθε άνθρωπο αναλογούσαν τριακόσια τετραγωνικά εκατοστά – ίσα να πατάει τα πόδια του ενωμένα σα σε στάση προσοχής στο στρατό. Και σα να μην έφτανε αυτό, την ώρα που η αναπνοή των συνωστισμένων είχε γίνει πλέον μια επίπονη διαδικασία, άρχισαν να καταφθάνουν Τούρκοι στρατιώτες, για να μπουν σε τουρκικά πολεμικά πλοία, με προορισμό την από τους πανάρχαιους χρόνους τουρκική Τένεδο, όπου θα διεξαγόταν μια άσκηση ετοιμότητας του Ναυτικού του Στρατού Ξηράς της Τουρκίας.

Και τότε κάποιος ηλίθιος Ρωμιός φώναξε: «Συμπατριώτες, οι στρατιώτες θα μας φάνε τις θέσεις». Αυτό ήταν!

Ο όγκος των συμπιεσμένων και συνωστισμένων άρχισε να μετακινείται. Το τι επακολούθησε, είναι δύσκολο να περιγραφεί. Κορμιά να πέφτουν κάτω, να τσαλαπατιούνται σα σταφύλια στο πατητήρι, άλλοι να πέφτουν από πάνω τους, άλλοι πάνω σ’ αυτούς που είχαν πέσει πάνω στους άλλους – ένας χαμός, αλλά κυριολεκτικά χαμός. Όσοι είχαν πέσει πρώτοι πέθαναν μέσα σε λίγα λεπτά, το πολύ δέκα ως ένα τέταρτο. Οι από πάνω τους άντεξαν λίγο περισσότερο, το πολύ μισή ώρα. Οι πάνω-πάνω θα ζούσαν, αν όχι όλοι οι περισσότεροι, αλλά τότε συνέβη αυτό που έτσι κι αλλιώς θα συνέβαινε: Στην προσπάθειά τους οι Τούρκοι στρατιώτες του Ναυτικού του Στρατού Ξηράς της Τουρκίας να φτάσουν στα πλοία, για να μη φάνε καμιά καμπάνα για καθυστέρηση, βοήθησαν άθελά τους ο όγκος των όρθιων επιζώντων –διότι και κάποιοι από τους όρθιους είχαν σκάσει από την πολύ πίεση– να κινηθεί προς την προβλήτα.

Και εκεί γράφτηκε ο τραγικός επίλογος: Χιλιάδες άνθρωποι έπεσαν στα βρώμικα νερά της θάλασσας του λιμανιού, ο ένας μετά τον άλλο και πάνω στον άλλο. Και αν ακόμα δεν πνίγηκαν, πολλοί πέθαναν καταπίνοντας τα μολυσμένα νερά της θάλασσας του λιμανιού. Τραγωδία.

Βέβαια, για να αποδώσουμε τα του «Καίσαρος τω Καίσαρι» (δηλαδή να αποδώσουμε στον Καίσαρα αυτά που του ανήκουν), στον πανικό που ακολούθησε τον ερχομό των Τούρκων στρατιωτών του Ναυτικού του Στρατού Ξηράς της Τουρκίας συνέβαλαν και οι εκπυρσοκροτήσεις, μερικών τουφεκιών από αυτά που είχαν μαζί τους οι στρατιώτες του Ναυτικού του Στρατού Ξηράς της Τουρκίας, οι οποίοι είχαν ξεχάσει να τα αδειάσουν ή να τα ασφαλίσουν, και μέσα στο συνωστισμό πατήθηκε άθελά τους η σκανδάλη.

Τούτο ήταν αυτό που λέμε «το κερασάκι στην τούρτα». Γιατί κάποιες σφαίρες είναι φανερό ότι χτύπησαν –άθελά τους– κάποιους από τους παρά λίγο ταξιδιώτες, και κάποιοι άλλοι ηλίθιοι φανατικοί εθνικιστές Ρωμιοί άρχισαν να ουρλιάζουν «μας σκοτώνουν οι Τούρκοι, μας σκοτώνουν οι Τούρκοι» – αν είναι δυνατόν! Ο απολογισμός από αυτό τον συνωστισμό, που οφειλόταν καταρχάς στους απατεώνες ταξιδιωτικούς πράκτορες, κατά δεύτερο λόγο στην κάθοδο στο λιμάνι μη κατόχων εισιτηρίων και κατά τρίτο λόγο στις κατά λάθος εκπυρσοκροτήσεις όπλων Τούρκων στρατιωτών του Ναυτικού του Στρατού Ξηράς της Τουρκίας, υπήρξε τραγικός.

Το αστείο του θέματος –αν είναι δυνατόν να εκφραστεί κάποιος έτσι αναφορικά με αυτή την τραγωδία– είναι ότι προορισμός όλων αυτών των παρά λίγο ταξιδιωτών ήταν η Μύκονος. Και είναι αστείο, γιατί η Μύκονος την εποχή εκείνη δε διέθετε τόσα κρεβάτια, ώστε να εξυπηρετήσει τόσες χιλιάδες τουρίστες. Παρόλα αυτά ούτε ένας ταξιδιωτικός πράκτορας δε συνελήφθη, πολύ περισσότερο δικάστηκε, για την πρόκληση της πιο μαύρης ίσως τραγωδίας στη νεώτερη ιστορία του ελληνικού –ίσως και του παγκόσμιου– Τουρισμού.

Να τι χρειάζεται το διεθνές δικα(χρηματι)στήριο της Χάγης. Αν τότε είχαν προβλέψει οι αφέντες μας να υπάρχει ένα τέτοιο δικαστήριο, όλοι οι κακοί τουριστικοί πράκτορες θα είχαν οδηγηθεί εκεί. Τι κρίμα!

Τώρα αν μου πείτε ότι είμαι εκτός τόπου και χρόνου και ότι δεν δικάζονται οι δολοφόνοι αφέντες μας σήμερα, θα σας απαντήσω: ίσως, μπορεί, δεν έπεσε στην αντίληψή μου, θα δούμε… αλλά κανείς δεν μπορεί να μου αρνηθεί ό,τι ΔΕΝ υπάρχει το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Αυτή είναι η γνήσια σύγχρονη Ελληνική μας ιστορία, και δεν πρέπει να ακούμε τις σειρήνες περί του αντιθέτου. Στο κάτω κάτω, όπως αποδεικνύουμε με αδιάσειστα στοιχεία, την ανάπτυξη του τουρισμού μας επεδίωκαν το 1922 οι καλοί μας γείτονες Τούρκοι, ανεξάρτητα αν οι Τούρκοι τουριστικοί Πράκτορες δεν ήταν επαγγελματίες και τα έκαναν σκατά… είναι δυνατόν από μια δράκα «κακών τουριστικών Πρακτόρων» να κατηγορούμε μια Οθωμανική αυτοκρατορία; Ντροπή στους πλαστογράφους της ιστορίας!!!

Οφείλω να πω και δυό λόγια στην καλή κυρία, Ρε-πουσι-λέ-νε, που άφησε στη μέση τη διδακτορική της διατριβή, Περί συνωστισμού της Σμύρνης: Κυρία μου δεν είναι διατριβή αυτή που από την πολύ τριβή σου έμεινε η μισή, γιατί έκρυψες την μεγίστη ιστορική αλήθεια;

Η δική μας διατριβή είναι για εντριβή η «Σωστή», και αυτή πρέπει να διδάσκεται στα σκόλία… Είμαστε ή δεν είμαστε, γαμώ το φελέκι μου, οι γνήσιοι ιστορικοί του μέλλοντος, εις τους αιώνας των αιώνων αμήν, ή Αμούν;

Ελληνοπαιδεία / Κ. Πάγκαλης - Γρ. Τσικόπουλος / Ιστορία ΣΤ΄ Δημοτικού ή Pay και τα π-Αιδοία παίζει / Εκ. Έλευσις 2005