Τα όρια της εξουσίας των πολιτών

Ελληνικά

Η εξουσία που παραχωρήθηκε στον λαό από τον Εφιάλτη και τον Αρχέστρατο το 462 π.Χ. ήταν απεριόριστη για ό,τι αφορούσε στην πολιτεία, περιοριζόταν μόνον από τους κείμενους νόμους για ό,τι αφορούσε στις σχέσεις των πολιτών. Δηλαδή, όλοι οι νόμοι που δεν αφορούσαν στο πολίτευμα και βρίσκονταν σε ισχύ την ημέρα που εγκαθιδρύθηκε η δημοκρατία, θα εξακολουθούσαν να ισχύουν. Οι νόμοι αυτοί ήταν κυρίως εκείνοι του Σόλωνα, που οι Αθηναίοι πάντα σεβάστηκαν. Με αυτόν τον τρόπο η δημοκρα­τία κατέστησε σαφές από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της, ότι δεν είναι εξουσία μόνο των φτωχών αλλά όλων των πολιτών.

Ο Αριστοτέλης ισχυρίζεται ότι αυτό ανατρέπεται στην πράξη, γιατί το δημοκρατικό δίκαιο στηρίζεται στην ισότητα των πολι­τών κατ’ αριθμόν και όχι κατά την αξία ή τον πλούτο του καθε­νός. Με δεδομένο αυτό, την κυρίαρχο εξουσία στο δημοκρατικό πολίτευμα την έχει η πλειοψηφία των πολιτών, και ό,τι αυτοί θε­ωρούν σωστό, αυτό αποτελεί και σκοπό και δίκαιο, γιατί, όπως λέ­νε, όλοι οι πολίτες έχουν ίσα δικαιώματα. Συνεπώς συμβαίνει στα δημοκρατικά πολιτεύματα οι φτωχοί να έχουν μεγαλύτερη κυρίαρχη εξουσία παρά οι πλούσιοι, γιατί αυτοί είναι περισσότεροι, και κυρίαρχο είναι ό,τι οι πολλοί αποφάσισαν.

Περισσότερα εδώ