Π. Δημητρακόπουλος-Το πνεύμα του κακού

Ελληνικά

Και είπε: Προχώρησε. Αυτός είνε ο δρόμος σου. Αρχίζεις ένα ταξείδι από το άκρον του Κόσμου και θα επιστρέψης εις το ίδιον σημείον. Μη δειλιάς. Κύτταξε στο έδαφος επάνω ίχνη από γιγάντια βήματα. Είνε τα βήματα των Αιώνων, που ακολούθησε ο ένας τον άλλο. Βλέπεις στο πλάγιο αυτό μέρος ίχνη από σώματα γκρεμισμένα; Όσοι ηθέλησαν να λοξοδρομήσουν, εσυντρίφτηκαν.

Δεν με αναγνωρίζεις; Άκουσέ με καλά. Εγώ είμαι το Πνεύμα Του Κόσμου. Θ’ ακούσης να με ονομάζουν και Πνεύμα Του Κακού. Αλλά τι είνε το Καλό και τι είνε το Κακό διά το σύνολο του Κόσμου; Θα το μάθης βαθμηδόν και θα γελάσης πολύ. Αυτό που είνε κακό διά τον ένα, είνε συνήθως καλό γι’ εκείνον που το επωφελείται.

»Πώς; θα καταδικάσης τον ένα μονομερώς, διότι ευρήκε πρώτος την ευκαιρία να δυσαρεστήση τον άλλον και να ευχαριστήση τον εαυτόν του; Όταν θα σου δείξω τις λεπτομέρεια, θα εννοήσης τι σου λέγω. Μερικοί από τις λεπτομέρειες αυτές θα σου φανούν επουσιώδεις· αλλά τούτο είνε φαινομενικό. Διά την σύνθεσι μιας "ηθικής ολοκληρώσεως" όλες οι «μονάδες» έχουν την αυτήν αξία.

»Λοιπόν, εάν έχεις σκοπό να διορθώσης τον κόσμο, θα κατηγορηθής προτήτερα από τους ιδίους, που ηθέλησες να ευεργετήσης. Αυτοί που βλάπτονται σήμερον θα βλάψουν αύριο τους άλλους. Κάθε ημέρα αγαθής προσπαθείας θα σου δημιουργή και νέα μίση. Και εις το τέλος θα μείνης μόνος σου και με αντίπαλο όλο τον κόσμο. Η αγαθότης σου θα είνε διά σένα ό,τι και τα φτερά διά τα μερμήγκια εκείνα, που τα προώρισε η φύσις να είνε τα περισσότερο ονειροπόλα μεταξύ των όμοίων των: θα πετάξης υψηλότερα από τους άλλους, θα εύρης εμπρός σου μία φλόγα, θα σε τραβήξη η λάμψις της, θα καής και θα κυλιστής πολύ χαμηλότερα από τα άλλα μερμήγκια, που δεν έτυχε να έχουν το καταστρεπτικό αυτό δώρο στην ράχη τους. Αυτή είνε ή τύχη όλων των ονειροπόλων που γεννώνται με φτερά.

»Κύτταξέ με καλά. Δεν σου φαίνεται το σώμα μου αστραφτερό; Έχω βαφτιστή μέσα στον ιδρώτα της Ηδονής και μέσα στον ιδρώτα της Οδύνης. Και οι δύο αυτοί ιδρώτες ρέουν από το ίδιο μέτωπο, και από τους ιδίους πόρους. Αλλά ημπορείς να διακρίνης ποίος είνε ο ιδρώτας της ηδονής και ποιός της οδύνης; Λοιπόν ποία είνε η διαφορά, που θα σε κάμη να προτιμήσης τον ένα και ν’ αποφύγης τον άλλον; αλλά, και τούτο αν κατορθώσης, τι νομίζεις ότι θα κερδίσης, όταν η υπερβολή της ηδονής σου καταντά γλυκεία οδύνη, και η υπερβολή της οδύνης σου ηδονή πικρά;

»Άλλως τε, τι είνε ήδονή, ένα βήμα περισσότερο προς την αγωνία, που είνε και ο πρόλογος της καταστροφής. Συχνά μάλιστα ή ηδονή σε εισάγει στην καταστροφή και χωρίς κανένα πρόλογο, ευκολώτερα δε και από την οδύνη. Διότι ή οδύνη αναπτύσει τας δυνάμεις σου προς άμυναν, ενώ ή ηδονή τας μεταχειρίζεται και αυτάς ως μέσον της ίδίας σου εξοντώσεως.

»Λοιπόν ποίαν θα εκλέξης από τας δύο διά να σωθής; και πώς θα κατορθώσης να διακρίνης την διαφοράν των δύο αυτών ιδρώτων; θα σου εχρειάζετο προς τούτο ένας Διδάσκαλος σοφός. Αλλά που είνε και αυτός; Πιστεύεις ότι ημπορεί κανείς να έβγη σοφός από ένα σχολείον, όπου ο διδάσκαλος δεν περιμένει άλλo, παρά τα χειροκροτήματα του αμαθούς μαθητού του; Λοιπόν ποίος ημπορεί να έχη εμπιστοσύνην εις την σοφίαν, που την αναγνωρίζει η αμάθεια;

»Εάν σε οδηγήσω εις τας Βιβλιοθήκας, θα ξεκαρδισθής από τα γέλια. Θα ιδής την µίαν σοφίαν επάνω εις την άλλην, σοφίας αντιθέτους, που είχαν πολεµήσει µεταξύ των λυσσωδώς, αλλά και µαταίως, διά ν’ αποκαλύψουν την µία και ενιαία Αλήθεια. Τώρα ευρίσκονται αδελφωµέναι και θαµµέναι κάτω από τον ίδιον κονιορτόν, που τας σκεπάζει φιλοστόργως, ωσάν κοινός και µεγαλοπρεπής τύµβος...