Η επανάσταση του Εφιάλτη και η εγκαθίδρυση της δημοκρατίας (Μέρος B')

Ελληνικά

Η αποσιώπηση των πολιτικών γεγονότων από το 480 ως το 460 π.Χ. βοήθησε σ’ αυτήν την παραποίηση. Το λαϊκό κίνημα του Εφιάλ­τη παρουσιάζεται σαν κρίση στις σχέσεις των δύο κομμάτων, σαν κομματική αντιδικία, και η εγκαθίδρυση της δημοκρατίας σαν μια μικροβελτίωση, που έγινε στο καθεστώς από το δημο­κρατικό κόμμα, όταν αυτό ήρθε στην εξουσία κάτω από την κα­θοδήγηση του Εφιάλτη.

Στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» διαβάζουμε: Η κρίση μεταξύ αριστοκρατικών και δημοκρατικών, που είχε για χρόνια αποσοβηθεί, τελικά εκδηλώθηκε το 462 π.χ., την εποχή που ο Κί­μων με τους 4.000 διαλεχτούς Αθηναίους οπλίτες βρισκόταν στην Πελοπόννησο. Τότε, "γενόμενος του δήμου προστάτης Εφιάλτης ο Σοφωνίδου... επί Κόνωνος άρχοντος", αφαίρεσε από τη Βουλή του Αρείου Πάγου, που ήταν "η της πολιτείας φυλακή", κατά τον Αριστοτέλη, τις πολιτικές αρμοδιότητες. Η ενέρ­γεια αυτή, που οδήγησε στην τελείωση της αθηναϊκής δημο­κρατίας, ήταν οριστική, και όσο και αν προσπάθησε μετά την επιστροφή του ο Κίμων να μεταπείσει τον δήμο να την αναιρέσει, δεν το κατόρθωσε. Η απουσία του Κίμωνος ήταν μοιραία, γιατί ο δήμος εύκολα πείστηκε – είχε ήδη από χρόνια προετοιμασθεί­ να ψηφίσει τη μεταρρύθμιση που πρότεινε ο Εφιάλτης μαζί με κάποιον άλλον Αθηναίο, τελείως άγνωστο, τον Αρχέστρατο.

Συνέχεια...