Δίας κατά πολιτικών

Ελληνικά

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ

Σας παρουσιάζουμε αποκλειστικά ολόκληρη τη συζήτηση του Δία με τους Θεούς, καταφέραμε, μάλιστα, να την βιντεοσκοπήσουμε με κρυφή κάμερα, ούτως ώστε αν μας κατηγορήσει το Ε.Σ.Ρ. για αθεΐα, να αλαφρώσουμε κάπως τη θέση μας.

 

…Τότε, λοιπόν, αποκοιμήθηκα για λίγο. Ο Δίας όμως ξύπνησε από τα χαράματα και πρόσταξε να καλέσει ο κήρυκας σε συνάθροιση τους θεούς.

Όταν μαζεύτηκαν όλοι, άρχισε να λέει: «Την αιτία για τη σημερινή συγκέντρωση, µου την έδωσε τούτος εδώ, ο απρόσμενος επισκέπτης. (και έδειξε τον άνθρωπο που έφερε την κρυφή κάμερα, εν αγνοία του Διός). Από καιρό, βέβαια, επιθυμούσα να συσκεφτώ μαζί σας για τους ανθρώπους – ηγετίσκους της γης, µα τώρα παρακινήθηκα, γιατί τα αυτά που μου ανάφερε ο άνθρωπος αυτός, με τάραξαν και κατάλαβα πως πια δε γίνεται να αναβάλω κι άλλο τη σύσκεψη, προς λήψη σχετικών ριζοσπαστικών αποφάσεων.

»Υπάρχει, βροντοφωνάζει ο Δίας, ένα είδος ανθρώπων που εδώ και λίγο καιρό έκανε την εμφάνισή του στη Γη. Άνθρωποι επαγγελματίες τεμπέληδες, άρπαγες, καβγατζήδες, ματαιόδοξοι, χολερικοί, λαίµαργοι, κλουβιοκέφαλοι, ξιπασµένοι, γεμάτοι έπαρση και, για να μιλήσω µε τη γλώσσα του Ομήρου: άχρηστο βάρος της γης.

Αυτοί οι κύριοι, λοιπόν, χωρίστηκαν σε διάφορες συντεχνίες, κι επινόησαν διάφορους περίπλοκους όρους, και άλλοι αυτοχειροτονήθηκαν Πολιτικοί, Βασιλιάδες, Τύραννοι, Φιλόσοφοι, Ιερείς, κι άλλοι µε ονόματα ακόμη πιο γελοία, θεοσοφιστές, αριθμοσοφιστές, θεόσταλτοι, φιλόσοφοι και ότι άλλο βάλει ο νους του ανθρώπου. Ύστερα περιβλήθηκαν το σεβάσμιο όνομα της αρετής, ανασήκωσαν περιφρονητικά τα φρύδια τους, σούφρωσαν το μέτωπό τους, άφησαν μακριά γενειάδα, κατά περίπτωση, και περιφέρονται καλύπτοντας µε ύφος όλο προσποίηση ήθη που είναι για φτύσιμο, ίδιοι µ’ εκείνους τους ηθοποιούς της τραγωδίας, που αν τους αφαιρέσεις τα προσωπεία και τη χρυσοκέντητη στολή τους, εκείνο που απομένει είναι ένα κακομοίρικο ανθρωπάκι, νοικιασμένο για την παράσταση προς εφτά δραχμές την παράσταση. (Αναφέρεται στους ηθοποιούς έπαιζαν στο θέατρο του Διονύσου).

Παρόλο τους το χάλι, κοιτάζουν αφ’ υψηλού όλους τους ανθρώπους κι όσο για «Εμάς» λένε πράγματα τερατώδη. Ό,τι δήθεν με δική μας εντολή κατέχουν την εξουσία, και συγκεντρώνουν γύρω τους ευκολόπιστους οπαδούς, ψηφοφόρους ζητιάνους· δίνουν παραστάσεις για την περιβόητη αρετή τους και τους διδάσκουν τις νεφελώδεις αρετές τους. Άσε που στις συγκεντρώσεις τους εγκωµιάζουν και τους παροτρύνουν, πάντοτε να έχουν καρτερία, φρόνηση και να αρκούνται στα ολίγα, ενώ, οι ίδιοι, φτύνουν τον πλούτο και την ηδονή. Σα βρεθούνε όμως μονάχοι με τον εαυτό τους και την κλίκα τους, πώς να το περιγράψει κανείς: τρώνε σαν να επρόκειτο να πεθάνουν την επαύριον, παραδίνονται και γλείφουν τη λίγδα ακόμα κι’ απ’ το πιάτο.

»Αµ’ και το χειρότερο; Ενώ οι ίδιοι δεν προσφέρουν ούτε μία δραχμή για το δημόσιο ταμείο, ούτε καν στους συνανθρώπους τους, καταντάνε ανώφελοι και άχρηστοι ακόμα κι όταν η πατρίδα τούς έχει ανάγκη, από δική τους φυσικά κακοδιαχείριση, τίποτε δε λογαριάζουν, όμως, κατηγορούν οι μεν τους δε και χρησιμοποιούν λόγια αισχρά και φαρμακερά.

Εφευρίσκουν πρωτάκουστες ειρωνείες και ακαταλαβίστικες έννοιες, κατακρίνουν και χλευάζουν όχι μόνο τους ομοίους τους, αλλά και το λαό. Κι όποιος απ’ αυτούς κάνει το μεγαλύτερο θόρυβο κι’ αποδειχτεί ο πιο αναίσχυντος και θρασύς στις βρωμοκουβέντες, αυτός λογαριάζεται ανάμεσά τους ο πρώτος.

Και αν ρωτήσεις αυτόν τον άνθρωπο–πολιτικό, που τσιτώνεται και φωνάζει και κατηγορεί τους άλλους, πες µας εσύ τι κάνεις, εσύ τι προσφέρεις στη ζωή των συνανθρώπων σου; Θ’ αποκριθεί: δεν το βρίσκω απαραίτητο να ασκώ κάποιο επάγγελμα, είμαι πολιτικός. Η Δουλειά µου είναι να φωνάζω για το καλό σας, να κυκλοφορώ με πανάκριβα κοστούμια, αυτοκίνητα, και να απολαμβάνω τα υλικά αγαθά που ο καλός θεός μας δίνει. Το χρόνο μου τον ξοδεύω τριγυρνώντας στα κοσμικά κέντρα, σαν καλός πατριώτης που είμαι, δίνω διαλέξεις για το πώς καταστρέφονται τα κράτη, και το ποιο σημαντικό, γνωρίζω πως να κατηγορώ αυτά που κάνουν οι άλλοι συνάδελφοι πολιτικοί.

Και συνεχίζει ακάθεκτος ο άνθρωπος–πολιτικός. Κι αν κάποιος πλούσιος ξοδεύει πολλά χρήματα για ακριβά σπίτια και κοσμήματα και κότερα, αυτό πολύ με βασανίζει και μ’ εξοργίζει. Αν πάλι κάποιος φίλος ή σύντροφος έχει ανάγκη από βοήθεια, εγώ δεν έχω τη δύναμη δυστυχώς να του συμπαρασταθώ και θλίβομαι.

»Τέτοια ζωντόβολα ανθρώπους ηγετίσκους έχουμε, Θεοί µου, εκεί κάτω. Κι εκείνοι πάλι οι λεγόμενοι προοδευτικοί–αθεϊστές είναι στ’ αλήθεια αναιδέστατοι και µας επιτίθενται ασύστολα, υποστηρίζοντας πως οι θεοί μήτε που νοιάζονται για τ’ ανθρώπινα, μήτε καρφί τούς καίγεται για όσα συμβαίνουν. Και είναι πλέον καιρός να κάνετε το λογαριασμό σας, γιατί άπαξ και μπορέσουν να πείσουν τον κόσμο, θα πεινάσετε κι εσείς αγρίως. Διότι ποιος θα θυσιάσει από δω κι’ εμπρός στη χάρη σας, αφού δε θα έχει να περιμένει τίποτε από σας; Έχοντάς τα λοιπόν αυτά υπόψη, σκεφτείτε όσα για τους ανθρώπους είναι απαραίτητα, και θα µας εξασφαλίζουν απόλυτα.

Δεν είχε καλά καλά τελειώσει ο Δίας, κι οι συναθροισμένοι θεοί, πέσανε σε μεγάλη ταραχή και µε μιά φωνή άρχισαν όλοι να φωνάζουν:

 

ρίξ’ τους κεραυνό, κατάκαψέ τους, τσάκισέ τους στον γκρεμό,

στον Τάρταρο, κάντους σαν τους Τιτάνες, εσύ ξέρεις απ’ αυτά…

 

Τότε ο Δίας διέταξε να γίνει πάλι ησυχία και είπε:

Όλα θα γίνουν όπως θέλετε, κι όλοι θα εξοντωθούν μαζί µε τη διαλεκτική τους. Προς το παρόν όμως δεν επιτρέπεται να τιμωρηθεί κανείς. Γιατί έχουμε, όπως ξέρετε, ιερές γιορτές αυτούς τους πέντε μήνες, έδωσα κιόλας εντολή για ανακωχή. Το νέο έτος, όμως, μόλις µπει η άνοιξη, κακό θάνατο θα βρουν οι κακοί µε το φοβερό κεραυνό µου…

 

Τώρα πλέον, φίλε αναγνώστη, έχεις ακούσει πέρα για πέρα, από πρώτο χέρι, όλα τα νέα τ’ ουρανού. Πηγαίνω τώρα στους ολιγαρχικούς αφεντάδες που περιδιαβάζουν όλο έπαρση στη Βουλή, στα Πανεπιστήμια, στις Ακαδημίες και στις Τράπεζες να τους αναγγείλω τα ευχάριστα νέα της αναστολής.

 

Υ.Γ. Αγαπητέ αναγνώστη, έχεις την εντύπωση πως είναι μια φανταστική ιστορία; Για σκέψου, μήπως είναι η σκληρή πραγματικότητα που δεν την αντιλαμβάνεσαι;

Θεοί και άρχουσα τάξη όλων των βαθμίδων, καρφί δεν τους καίγεται για τη δική μας παρουσία σ’ αυτό τον κόσμο, απλά μας χρησιμοποιούν ανάλογα με τις ανάγκες της καλοπέρασής τους· να θυμάσαι, τίποτα δεν πέφτει από τον «Ουρανό».

Κ. Α. Π.

20/12/07