Η Νήσος Μελίτη

Ελληνικά

Είμαι βέβαιος ότι οι Κερκυραίοι λόγιοι, αλλά και οι φιλόλογοι θα με διαβάσουν με επιφύλαξη. Θέλω να τους βεβαιώσω ότι μας συνδέει ένα κοινό σημείο, ο σεβασμός μας για την Κέρκυρα. Έχουμε μπροστά μας δύσκολη πορεία, ας αφήσουμε πίσω τα ελαττώματά μας, ως Κερκυραίοι–Έλληνες, και ας ενώσουμε αδελφικά τις προσπάθειές μας γιά να επαναφέρουμε την Κέρκυρα και τους Παξούς στην κορυφή του παγκόσμιου ενδιαφέροντος, θέση την οποία κατείχαν προ δεκάδων χιλιάδων ετών. Η προσπάθεια αυτή είναι αδύνατον να υλοποιηθεί «μόνο» από έναν άνθρωπο, όλοι είμαστε χρήσιμοι. 

Το σημερινό άρθρο είναι βασισμένο στην μελέτη, «Η νήσος Μελίτη και ο Απόστολος Παύλος», το οποίο μας το παραχώρησε το «Κέντρο Συγκριτικής Γλωσσολογίας ο Αθηναγόρας». Καλή ανάγνωση.

Το νησί μας από χιλιάδων ετών έφερε όχι μία, όχι δύο, όχι τρεις ονομασίες, αλλά πλήθος ονομάτων κατά το πλείστον ταυτοσήμαντες. Η Κέρκυρα ονομαζόταν Δρέπανον, Άρπη, Ποσειδωνία, Άργος, Αμάλθειας Κέρας, Κέρασος, Στήλαι Ηρακλέους και Στήλαι Διομήδους, Αυσονία κατά τον Λυκόφρονα, Αττική, Θήβη, Κυρήνη, Ολβία, Έφεσος, Δολιχή, Αλκινόου ιερόν έδος, Εφύρα,  Συρίη,  Σκυρία, Σχερία, Φαιακία, Αιθιοπία του δύοντος ηλίου, Κέρκυρα, Κόρκυρα, Γόργυρα, Μάκρις, Μακάρων Νήσος, Τυρσηνία, Γυμνησία, Βαλεαρίς, Σικελία, Εσπερία, Ευρώπη, Βαβυλών, Σύρτις, Λιβυρνίς, Λιβύη, Λέσβος, Αφρική, Αραβία, Κηφηίς, Ζεφυρία, Ορθρωνός, φυσικά υπάρχει και συνέχεια... Όσοι θυμούνται την Ελληνική μυθιστορία, μπορούν να κάνουν πολλές συνθετικές σκέψεις, πάνω στα αρχαία κείμενα…

Πράγματι είναι άκρως εντυπωσιακά όλα τα επίθετα που αποδίδονται στο νησί μας, τα οποία μαζί με αυτά των Παξών υπερβαίνουν τα εκατόν εξήντα. Για κάθε όνομα θα μπορούσε να γραφεί, τουλάχιστον, ένα βιβλίο. Το «Κηφηίς»  όμως, σπάει τον άλυτο «Κώδικα» των μυθικών «λαών της θάλασσας» που ταλαιπωρούν χιλιάδες ιστορικούς, τους οποίους βρίσκουμε ως Κεφτί ή Κεφτιού, στην Αίγυπτο. Η υπάρχουσα τοιχογραφία στον τάφο του Rekh-Ma-Ra, Τελετάρχη του Tahutmes του Γ΄ Φαραώ, της 8ης δυναστείας, αναγράφεται στην επιγραφή, «η φιλική άφιξη των προκρίτων των Κεφτί και των νήσων των, εν τω μέσω της θαλάσσης. Ο προφήτης Ιερεμίας αναφέρει ότι προήλθαν από τη νήσο Καφτόρ.

 Στο προηγούμενο άρθρο για την αγαπημένη μας νήσο είχα τονίσει ότι όποιος κατανοήσει την ιστορία της Κέρκυρας, θα γνωρίσει και την ιστορία της Ελλάδος.

Άλλη ονομασία της Κέρκυρας ήταν και η Μελίτη, εκ της νύμφης Μελίτης, την οποία ο Ησίοδος αποκαλεί «χαρίεσαν» με την οποία ο Ηρακλής γέννησε τον Ύλλο.

Τον Ύλλο που η όμορφη Μελίτη γέννησε με τον Ηρακλή, στην νήσο των Φαιάκων· εκείνος δε πήγε στην Μάκριν, στον οίκο του Ναυσίθοου, την τροφό του Διονύσου, για να καθαρθεί από τον ολέθριο φόνο των παίδων· όπου αγαπήσας την κόρη του Αιγαίου, την ναϊάδα Μελίτη, τιθάσευσε τον ποταμό, εκείνη δε γέννησε τον ισχυρό Ύλλο, στο δήμο των Φαιάκων. Όταν λοιπόν εκείνος έγινε άνδρας δεν ήθελε να παραμείνει στο νησί λόγω του Ναυσίθοου, ο οποίος ήταν συνεπαρμένος. Τράβηξε δε προς την Κρόνια θάλασσα,  όπου συγκέντρωσε τον αυτόχθονα λαό των Φαιάκων, οι οποίοι πρότειναν να μεταφέρει την αγγελία τους, να γίνει βασιλιάς τους ο ήρωας Ναυσίθοος.[1]

Και ο σχολιαστής του Απολλώνιου: Εκεί, δηλαδή στην Σχερία, καταφθάσας ο Ηρακλής για να καθαριστεί από τον φόνο των παίδων, νυμφεύθηκε την Μελίτη, θυγατέρα του Αιγαίου και απέκτησε από αυτή τον Ύλλο. Εκείνος λοιπόν, (ο Ύλλος) όταν ενηλικιώθηκε, δεν ήθελε να παραμείνει στην Σχερία εξ αιτίας του τρόπου διοίκησης του Νασίθοου, διότι ήταν άτεγκτος και υπερήφανος. Πήρε λοιπόν μαζί του κάποιους από τους Φαίακες και καταφθάσας στην Κρόνια θάλασσα κατοίκησε εκεί.[2]

Και πάλι: Ήταν δε ο Αιγαίος, ποταμός της Κέρκυρας. Θυγατέρα αυτού ήταν η Μελίτη, διά της οποίας ο νυμφευθείς αυτήν ο Ηρακλής γέννησε τον Ύλλο, από τον οποίο προέρχονται οι Υλλιείς, έθνος Ιλλυρικό, και η ονομασία της λίμνης Υλλική στους Φαίακες.[3]

Η Μελίτη αναφέρεται και ως θυγατέρα του Νηρέα και της Δωρίδος. Αλλά Νηρεύς και Αιγαίων είναι μία και η αυτή μορφή. Από τον Ύλλο σώζεται ακόμα στην Κέρκυρα το όνομα του λιμένα «Υλλικός», έτσι και εκ της Μελίτης το όρος «Μελήτιον».

Νύμφες αποκαλούνταν αφ’ ενός οι θυγατέρες του Αιγαίου ποταμού αφ’ ετέρου οι κατοικούσες τις κορυφές του Μελιτίου όρους.[4]

Αλλά και μέχρι σήμερα υπάρχουν παρεμφερείς τοπωνυμίες ως Μελίκια, Μελίσσια, Μελίσσι, Μελισσονιά, στη Λευκίμη, Σιδάρι, Παυλιάνα και Κουλούρα – Γημάρι, καθώς και σε άλλες περιοχές.

Οι μαρτυρίες αυτές είναι πολύτιμες για την ιστορία της Κέρκυρας και των απέναντι Ηπειρωτικών λαών. Το ότι ο Ηρακλής κατέφυγε στην Κέρκυρα έχει μεγίστη σημασία, αφού ο αρχικός, ο παλαιολιθικός κόσμος, εκτεινόταν μεταξύ Κερκύρας – Παξών – Ηπείρου. Στην πραγματικότητα μόνο εδώ θα βρούμε τους αυτόχθονες θεούς και ήρωες της Ελλάδας· και ότι μόνο εδώ υπήρχε ο Ομηρικός κόσμος.[5]

Όπως τον Ηρακλή, έτσι και τον ακόλουθο αυτού Διόνυσο, εδώ στην Κέρκυρα θα τον αναζητήσουμε εξ’ αρχής. Εδώ ανατράφηκε από την Μάκριδα, από την οποία έλαβε την ονομασία η Νήσος μας.

Την δε Κέρκυρα κατά τους αρχαίους χρόνους αποκαλούσαν Δρεπάνη ένεκα του ότι η Δήμητρα, που αγάπησε την Μάκρη, την εγκατέστησε εκεί ως τροφό του Διονύσου στην νήσο.[6]

Και πάλι: Μάκρις ονομάστηκε η νήσος από την Μάκριν του Διονύσου, Κέρκυρα δε από την θυγατέρα του Ασωπού, την Κέρκυρα.

Όπως ο Ηρακλής, λοιπόν, έτσι και ο Διόνυσος δεύτερη πατρίδα είχαν την Κέρκυρα, όπως και ο Αχιλλέας την Κέρκυρα είχε δεύτερη πατρίδα. 

Στην αρχή του άρθρου αναφέρθηκε ότι η Κέρκυρα μεταξύ των τόσων αυτής ονομάτων είχε και το της ΣχερίαςΣκυρίας, βασιλεύς της οποίας ήταν ο Λυκομήδης με τα παιδιά του οποίου ανατράφηκε ο Αχιλλεύς, ο οποίος με την θυγατέρα του βασιλέως Δηϊδάμεια, γέννησε τον Νεοπτόλεμο ή Πύρρο.

 Η Θέτις η μητέρα του Αχιλλέα και η Δωρίς μητέρα της Μελίτης ήσαν αδελφές, παιδιά του ιδίου πατρός Νηρέα ή και Αιγαίου. Από εκεί εμπνεύστηκε η Αυτοκράτειρα της Αυστρίας Ελισάβετ (Σίσι) να ονομάσει το «εν Κέρκυρα» ανάκτορό της «Αχίλλειον» και να στήσει σε αυτό το άγαλμα του Αχιλλέως, πράττοντας κατά θεία ροπή. Όχι άσχετος προς την Κέρκυρα υπήρξε και ο άλλος ήρωας ο Περσεύς, που φόνευσε, δήθεν, την Γοργώ από την οποία ξεπήδησε ο Χρυσάωρ.

Στην Κέρκυρα επίσης θα βρούμε τον Λοκρό, τον Διομήδη, τον Ραδάμανθυ, την Ινώ – Λευκοθέα κόρη του Κάδμου, τον Ίναχο, και όλα αυτά γιατί η Κέρκυρα λεγόταν και Άργος. Τον Ιάσωνα και την Μήδεια, τον Θησέα, τον Ιαπετό με τα παιδιά του Άτλαντα, Προμηθέα, Μενοίτιο και Επιμηθέα, και πάντες τους ήρωες και ημίθεους της Ελλάδος, διότι επαναλαμβάνω ότι η αρχική Ελλάς, η Ομηρική, περιλαμβανόταν μεταξύ των Νήσων Κερκύρας – Παξών και της απέναντι Ηπείρου. Το όνομα Ελλάς είναι το τελευταίο, προϋπήρχαν και άλλα εθνικά ονόματα.

Μελίτη λοιπόν ονομαζόταν η Κέρκυρα. Αλλά και όλα τα νησιά και πόλεις που έφεραν το όνομα τούτο, όπως η νήσος Μελίτη της Μεσογείου η σημερινή Μάλτα, η νήσος Μελοζεάτα στην Αδριατική· έτσι την αναφέρει ο Αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος. Μελίτη αρχαίος δήμος της Αττικής της Κεκροπίδος φυλής, ονομασθείς ούτως κατά την παράδοση, από τη Νύμφη Μελίτη, μετά της οποίας ο Ηρακλής, δήθεν, εκκαθάρισε τον τόπο από τους Κέρκωπες, εκ της Κερκύρας – Μελίτης έχουν την αρχήν τους.

Μελίσση στην Κόρινθο, η οποία αρχικά ήταν αποικία των Κερκυραίων. Μελισσούς στην Εύβοια, που ταυτιζόταν αρχικά με την Κέρκυρα – Παξούς. Μελιταία των Αχαιών – Φθιωτών. Μελίτη στην Κύπρο. Μελίτη στην Ακαρνανία. Μελίτη ή Μελί στη χερσόνησο της Ερυθραίας της Μ. Ασίας. Μέλισσα, Μελιοί, Μελίδα, Μελίτη στην Άνδρο. Αφ’ ετέρου η νήσος Μήλος, η Μίλητος, η Μελιτηνή και όλες οι ομοιόμορφες τοπωνυμίες από την Κέρκυρα Μελίτη έχουν την αρχή τους, λόγω εποικήσεως, ή της ιδίας γεωλογικής συνθέσεως, όπως αποδεικνύεται και από τις κοινές τοπωνυμίες.

Μελίτη λεγόταν και η Σαμοθράκη, καθώς και Αιθιοπία· αλλ’ η Ομηρική Αιθιοπία, του δύοντος ηλίου, είναι τα Νησιά των Παξών – Κερκύρας. Η σημερινή Αιθιοπία έλαβε το όνομά της από άποικους Κερκυραίους. Απίθανο; Συνδέστε το όνομα Κηφηίς με τους Κεφτιού και θα διαπιστώσετε την αλήθεια. Και μία μικρή αλλά σημαντική αναφορά από τον Απολλόδωρο. (Βιβλίο Γ, κεφ. XV, 4.). Η Χιόνη ενώθηκε με τον Ποσειδώνα και γέννησε κρυφά απ’ τον πατέρα της Εύμολπο. Για να μην αποκαλυφθεί έριξε το παιδί στο βυθό της θάλασσας, αλλά ο Ποσειδώνας το ανέσυρε και τό ’φερε στην Αιθιοπία, και το παρέδωσε να το μεγαλώσει στη Βενθεσικύμη, θυγατέρα του από την Αμφιτρίτη. Γνωστόν, επίσης, ότι η σημερινή Αιθιοπία φέρει και το όνομα Αβυσσηνία. Αναβυσήνεως όμως αναφέρεται Κερκυραίος βασιλόπαις, από τον Όμηρο στην Οδύσσεια.

Έτσι κατά τον Λυκόφρονα: Άλλη δε Μελίτη Νήσο, πολύ κοντά στην Ορθρωνό και περιπλανώμενοι θα την κατοικήσουν.[7]

Κατά τον σχολιαστή του Λυκόφρονα: Η Ορθρωνός είναι νήσος μεταξύ Ηπείρου και Ιταλίας, βρίσκεται δε πολύ κοντά στην Μελίτη.

Αλλά Ορθωνοί ή Οθωνοί λέγονται και σήμερα οι περί την Κέρκυρα Νησίδες. Το όνομα δε Μελίτη ήταν προσφιλές όχι μόνο στους Κερκυραίους, αλλά και στις αποικίες τους. Μελίτη καλείται η θυγατέρα του βασιλέως της Επιδαύρου και σύζυγος Περίανδρου του Τυράννου της Κορίνθου, όπως Μελίτη λεγόταν και η μητέρα του Δυρραχίου, της άλλης Επιδαύρου ή Επιδάμνου, αποικία και αυτή της Κέρκυρας· και Μέλισσος ο τόσο τιμηθείς υπό των Κορινθίων. Και η Νήσος της Καλυψούς Μελίτη λεγόταν. Λέγεται μάλιστα ότι και το νησί της Καλυψούς είχε αποκληθεί Μίλητος.[8]

 Κατά τις ιστορικές μαρτυρίες, η Νήσος της Καλυψούς Μελίτη ή Μίλητος δεν βρισκόταν μακράν της Κερκύρας. Μελίτη δε η Ωγυγία, Ωγυγία δε και η Νήσος της Καλυψούς, κατά τον Όμηρο.[9] Ήταν δε η Καλυψώ, κόρη του Άτλαντα. Όλα αυτά είναι αληθινά, καταγεγραμμένα και διασταυρωμένα, αδιάφορο αν δικοί μας και ξένοι, δυσκολεύονται να τα δεχθούν.

Και οι Μελίες Νύμφες, για τις οποίες ο Ησίοδος λέγει ότι η γη τις γέννησε από τις σταγόνες του αίματος του Ουρανού, ακρωτηριασθέντος υπό του Κρόνου, δεν είναι άσχετοι προς την Νύμφη των Φαιάκων Μελίτη, κατά τον Σχολιαστή του Απολλωνίου.[10]

Ο Ακουσίλαος και ο Αλκαίος μας μαρτυρούν ότι εκ των ρανίδων του αίματος, από την αποτομή του Κρόνου, που έπεσαν στη γη, τους Φαίακας γεννηθήναι· εκ του γεγονότος τούτου η Κέρκυρα, από τον Λυκόφρονα, λέγεται «Επισταγής».

Αλλά εκ του εκχυθέντος αίματος του ουρανού γεννήθηκαν και οι Γίγαντες, αδέλφια συνεπώς των Μελιάδων Νυμφών· αλλά και κατά τον Όμηρο οι Γίγαντες ήσαν συγγενείς των Φαιάκων:

Και πρώτα τον Ναυσίθοο γέννησ’ ο γαιοσείστης

απ’ την τρανή Περίβοια, ξεχωριστή στα κάλλη,

κόρη του Ευρυμέδοντα αυτή νεαρωτάτη,

που βασιλέας ήτανε των φοβερών Γιγάντων,

τον ασεβή που έχασε το λαό του, κι ίδιος εχάθη.

Μ’ αυτήν ενώθηκε ο Ποσειδών κι γέννησε τον γενναίο

Ναυσίθοο, που βασίλευσε στην νήσο των Φαιάκων

κι έσπειρε, αυτός, τον Ρηξήνορα κι Αλκίνοο.

Τον πρώτο τοξοβόλισε νιόγαμπρο ο Απόλλων,

κι έμεινε εις τον οίκο του μια μόνο θυγατέρα,

η Αρήτη, που ο Αλκίνοος έκαμε σύζυγό του.[11]

Η Περίβοια δε αύτη με την οποία ο Ποσειδών, ο ονομαζόμενος και Μέλανθος, κατά τον Λυκόφρονα, εγέννησε τον Ναυσίθοο, λεγόταν και Μελίβοια, όνομα ταυτιζόμενο προς την Μελίτη Νύμφη την αυτόχθονα Κερκυραία. Κατ’ άλλη δε παράδοση ο Ποσειδών συνεβρέθει με την Κέρκυρα, θυγατέρα του Ασωπού ποταμού,[12] και γι’ αυτό οι Κερκυραίοι, κατά τον Όμηρο ήσαν θεϊκής καταγωγής. Οι Φαίακες, έρχονται από τη δική μου γενιά,[13] λέγει ο Ποσειδών.

Δικαίως, λοιπόν, εκαυχώντο οι αρχαίοι Φαίακες για την προς αυτούς ιδιαιτέρα εύνοια των Θεών, διότι ήσαν συγγενείς των αθανάτων.[14]

Από τις απαρχές, (αείποτε) οι θεοί βρίσκονται δίπλα μας όταν ετοιμάζουμε τις πλούσιες εκατόμβες, τρώγουν και συγκάθονται μ’ εμάς. Και αν βαδίζοντας μόνος κανείς τους συναντήσει, δεν κρύβονται, (οι θεοί) επειδή είμαστε συγγενείς, όπως οι Κύκλωπες και τα άγρια φύλλα των Γιγάντων.[15]

Εις τους θεοφιλείς τούτους Φαίακες αναφέρονται τα του Ομήρου: εχθές κατέβηκε στο δείπνο, (ο Δίας) και όλοι οι θεοί ακολουθούσαν.[16]

Προς αυτούς ήλθε και η Ίρις: δεν έχω χρόνο να καθήσω· στου Ωκεανού το ρεύμα θα επιστρέψω αμέσως, στην γη των Αιθιόπων, που σφάζουν εκατόμβες στους αθάνατους, ώστε να συμμετάσχω και εγώ.[17]

Προς τους αυτούς Φαίακες – Αιθίοπες συνήθως προσήρχετο και ο γενάρχης τους, ο Θεός της θάλασσας Ποσειδών: πήγε στους Αιθίοπες [...] μεταλαμβανόντων ταύρων και ζυγουριών εκατόμβη· όπου εκείνος τέρπονταν παρακαθήμενος σε γεύμα.[18] 

 Μέλισσες ελέγοντο και αι ιέρειες της Αρτέμιδος της Εφέσου, διότι ένα εκ των πολλών ονομάτων της Κερκύρας ήταν και το της Εφέσου: Ω Δία, Σχερίας Εφέσου ιερός τόπος, αλλά τείνε το αυτί σου και προς εμάς. Διαβάζουμε σε επίγραμμα του Ιουλίου Πολυαίνου ότι η Έφεσος λεγόταν και Ορτυγία, αλλά και οι Παξοί Ορτυγία ονομάζονταν.

Ορισμένες Μέλισσες λέγονται Κηφήνες· αλλά και οι Αιθίοπες λέγονται Κηφήνες. Αιθίοπες δε, και οι Κερκυραίοι – Παξινοί, απ’ τους οποίους ονομάσθηκαν Αιθίοπες και οι στην Αβησσυνία κατοικούντες, από τη σύσταση του εδάφους της που περιείχε  πολύτιμα μέταλλα, όταν οι πρόγονοί μας τα εκμεταλλεύθηκαν.

Μελίτη και Σχερία είναι ονομασίες ταυτοσήμαντες με την ονομασία της Αιθιοπίας, σημαίνουσα τόπον εγκλείοντα χρυσό,[19] πλούτο, στην Ελληνική γλώσσα. Μήλα Οιδιπόδοιο, τα πλούτη του Οιδίποδα, κατά τον Ησίοδο, αλλά και στις άλλες γλώσσες του αρχαίου κόσμου, οι οποίες όλες προήλθαν από την αρχική, Πρωτοελληνική γλώσσα.

Στα Περσικά μαλδάρ λέγεται ο πλούσιος· αραβικά μάλ τα χρήματα, και μελί ο έχων πλούτη· μελίχ ο μειλίχιος, και Μελέκ, ή Μαλέκ στην Εβραϊκή γλώσσα, ο Βασιλεύς, ο Βάαλ, ο Βαλήν – Βάλ – Γάϊος – Τιτυός, ο Έλ, ο Μελκάρθ – Μελικέρτης, ο Μολώχ – Μείλιχος, ο ταυτιζόμενος προς τον Κρόνο και τον Μειλίχιο Δία.

Κατά συνέπεια και η Μελίτη ή Μέλισσα είναι η Μαλέκ, η Βασίλισσα, η Μύλιττα των Βαβυλωνίων, η και Βήλιττα και Βααλίτ, η Μελανίς Αφροδίτη των Ελλήνων, η Ουρανία, η οποία και Μελιγουνίς λεγόταν, όπως και η θυγατέρα της Μελιγουνίς επίσης, καθώς και η νήσος Λιπάρα· αλλ’ η αρχική Λιπάρα των ποιητών είναι η Κέρκυρα, η «Λιπάρα Κέρκυρα»,[20] η οποία όπως και οι Παξοί και Βαλεαρίς λεγόταν και Βόλος ή Βώλος. Στον Όμηρο θα βρείτε αρκετές αναφορές για τους Βόλους, εξ ου και ο οβολός–χρήμα. Στην Κέρκυρα τα αναφέρουν όβολα, σύμπτωση;

Βάαλ Βήλ Βύλιττα Μήλιττα Μελίτη είναι ονόματα ταυτοσήμαντα και έχουν άμεση σχέση με την Κέρκυρα – Παξούς, την κατ’ εξοχή κατοικία του Θεού ΒήλΗλίουΑπόλλωνος, εκ της οποίας και η μετέπειτα Βαβυλώνα έλαβε την ονομασία, την γλώσσα, τους Θεούς, τον πολιτισμό της.

Ο Βήλ αυτός, ο όφις, δηλαδή, ο Θεός του χρυσού, είναι ο ίδιος με τον Γάϊο – Τιτυό, όφις χρυσός και τούτος, κατά τον Όμηρο, τοξεύτηκε από τον Απόλλωνα, δηλαδή αντικαταστάθηκε από αυτόν στην Ελλάδα, αλλά το όνομά του λησμονήθηκε. Λατρεύτηκε, όμως, στις αποικίες των Κερκυραίων Παξοινών Ηπειρωτών στη Μεσοποταμία και τη Μικρά Ασία γενικά, ως Βάαλ, ή Ελ, ή Μολώχ, θεωρούμενος ως Ζευς, ή Θεός Ήλιος, ο άγιος Βάαλ, ο ύψιστος Βήλ.

Λόγω των πολλών πληροφοριών μπορεί να είμαστε κουραστικοί, αλλά είναι απαραίτητη η αναλυτική περιγραφή, γιά να μην αφήσουμε υποψίες ή κενά στον αναγνώστη μας. Άλλωστε είμαστε στον προθάλαμο, σε σύγκριση με αυτά που θα δημοσιευτούν για τα νησιά μας.

Θα δούμε σε άλλη Μελέτη μας ότι και ο Αβραάμ, ο Μέγας Πατριάρχης, ο και Περάτης, εκ προγόνων από τα νησιά μας και της απέναντι Ηπείρου είχε την καταγωγή του. Στην Κέρκυρα μέχρι σήμερα σώζεται τοπωνυμία Αβράμη, και όχι μόνο.

Αλλά και ο Νώε, δεν είναι επίσης άσχετος με τα νησιά μας, η δε κιβωτός αυτού, κατά την παράδοση, εκάθησε επί των Κορκυραίων ορέων· και τούτο καθόλου παράδοξο αφού Νώε και Δευκαλίων αποτελούν ένα και το αυτό πρόσωπο· τουλάχιστον οι Πατέρες της Εκκλησίας τούτο πιστεύουν. Σημειώστε ό,τι Μακίς λεγόταν το όρος Αραράτ υπό των Αρμενίων. Μάκκος δε ο βασιλεύς.

Ούτω, λοιπόν, ο Θεόφιλος Αντιοχείας γράφει προς τον Αυτόλυκο:[21]

Καθώς και εν ετέρω λόγω εδηλώσαμεν, ως Νώε καταγγέλλων τοις τότε ανθρώποις μέλλειν κατακλυσμόν έσεσθαι, προεφήτευσαν αυτοίς λέγων· δεύτε καλεί υμάς ο θεός εις μετάνοιαν. Δι’ ό, οικείως Δευκαλίων εκλήθη, εκ του δέεσθαι, κατ’ αυτόν, του ονόματος παραγομένου. Αλλά περί τούτων ες άλλοτε, μόνο μία λέξη, Νώε = ανάπαυσις, ανάπαυλα. (Γεν. V 29).

Είναι γεγονός ότι άνοιξα πολλά επικίνδυνα μέτωπα. Έτσι συμβαίνει πάντα… σας βεβαιώ πως για κάθε απορία υπάρχει απάντηση. Τονίζω πως ότι γράφω αφορούν την παλαιολιθική ιστορία. Οι αναγνώστες πρέπει να εξοικειωθούν με ορισμένες λέξεις καθώς και νοήματα, και να μη αναλύσουν παρορμητικά τις λέξεις με τις σημερινές αλλοιωμένες έννοιες. Η ιστορία ενώνει δεν διχάζει, με τα χίλια όσα μύρια αρνητικά συναντήσουμε…

Μέσα από τις στήλες του περιοδικού θα αναλύω, όσο θα είμαι εν ζωή, με απλό και κατανοητό τρόπο όλα τα τεκμηριωμένα στοιχεία γιά να σας καταστήσω κοινωνούς ό,τι η Κέρκυρα και οι Παξοί ήταν η κοιτίδα του παγκόσμιου Πολιτισμού, σύμφωνα, πάντα, με τα αρχαία κείμενα και όχι γατί το λέω εγώ…

Θέλω να ευχαριστήσω από ψυχής τον «άνθρωπο», εκδότη του περιοδικού, κ. Θωμά Κατσαρό και το επιτελείο του, για την ζεστή φιλοξενία που μου παρέχει στο υπέροχο από κάθε άποψη περιοδικό του.

 

Το άρθρο «Η νήσος Μελίτη» δημοσιεύθηκε στην Ελληνική και Αγγλική έκδοση του περιοδικού My Kerkyra το 2016.

 

Κωνσταντίνος Αλεξάνδρου Πάγκαλης, Εκδότης, Ιστοριοδίφης.

Γρηγόρης Τσικόπουλος, νεοελληνική απόδοση των αρχαίων κειμένων.

Αθανάσιος Στάβερης-Πολυκαλάς, Αγγλική μετάφραση.

 

©Εκδόσεις Έλευσις / ©hellenicpaedia.gr / ©Κέντρο Συγκριτικής Γλωσσολογίας Ο ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ

 

Hellenicpaedia.gr / Μυθιστορία

 


[1] Απολλωνίου, Αργοναυτικά, Δ 538. Και ο Σχολιαστής του Απολλωνίου: «Υλλείς έθνος περί την Ιλλυρίαν από Ίλλον του Ηρακλέους και Μελίτης ωνομασμένον», Δ 531.

[2] Απολλωνίου, Αργοναυτικά, τόμος Β΄, έκδοσις Λειψίας, σελ. 296.

[3] Βλέπε ανωτέρω στίχο 1149. Άξιο υπενθύμισης είναι το γεγονός ότι μέχρι σήμερα σώζεται στην Κέρκυρα περιοχή «Αλυκιές», ή λίμνη Χαλικιόπουλου.

[4] Βλέπε ανωτέρω στ. 1149.

[5] Μητροπολίτου Αθηναγόρα, Αι νήσοι των Παξών. Εκδόσεις Έλευσις, 2005

[6] Σχολιαστής Απολλωνίου, Βιβλίο Β, 983.

[7] Λυκόφρονα Αλεξ. 1027–1126.

[8] Ευσταθίου Σχόλια, Διονυσίου Περιηγήσεις 833.

[9] Οδύσσεια α 85. ζ 172. σ 244.

[10] Οδύσσεια δ, 992.

[11] Οδύσσεια η, 56–66.

[12] Παυσανίας Ε, 336.

[13] Οδύσσεια ν, 130.

[14] Οδύσσεια ζ, 203.

[15] Οδύσσεια η, 201–206.

[16] Ιλιάς Α, 423.

[17] Ιλιάς Ψ, 205.

[18] Οδύσσεια α, 22.

[19] Μητροπολίτου Αθηναγόρα, Ο χρυσός ομηρικός κόσμος. Εκδόσεις Έλευσις, 2008

[20] Διονυσίου Περιηγήσεις 494.

[21] Βιβλίο Γ, σελ. 129. Έκδοσις Κολωνίας 1686.